Donderdag 16 februari 2017

Vroeg deze morgen overleed onze medebroeder Laurentius Frans De Smet.

 

Het was hoogzomer in Belsele, als Frans geboren werd op 4 augustus 1935 in het gezin van Antoon De Smet en Germana Vennens. Hij werd op 6 augustus gedoopt in de kerk van Sint-Andreas en Sint-Gislenus te Belsele-Waas. Hij ontving aldaar ook het H. Vormsel uit de handen van Mgr. Cuvelier op 28 juni 1946.
In 1953 beëindigde hij de retorica aan het Sint-Jan Berchmanscollege te Antwerpen.
Op 15 september 1953 ontving hij van prelaat Joost Boel het witte ordeskleed en de kloosternaam Laurentius. Twee jaar later verbond hij zich door professie aan de canonie van Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo.
Mgr. B. Sloskans wijdde hem tot subdiaken in de kerk van de zusters Norbertinessen te Veerle op 28 september 1958. Op Allerzielen van datzelfde jaar werd hij diaken gewijd in de abdijkerk te Averbode door Mgr. P. C. Schoenmaeckers. Mgr. C. A. Vanuytven wijdde in Tongerlo cfr. Frans tot priester op 9 augustus 1959.
Als jonge priester was hij werkzaam bij de Bouworde, Oostpriesterhulp, het Apostolaat voor Kerkelijk Leven, als predikant van retraites en gewestproost van de B.J.B.-meisjes (boerenjeugdbond).
Van 1970 tot 1992 was hij directeur van de Lourdesbedevaarten van de Belgische Boerenbond.
Hij werd Chapelain d’honneur des Sanctuaires Notre-Dame de Lourdes. In 1986 werd hij opgenomen in de Ordre souverain Militaire Hospitalier de Saint Jean de Jérusalem, de Rhodes et de Malte in de hoedanigheid van Chapelain magistral.
Hij was secretaris van Prelaat Hermenegild Noyens van 1983 tot 1993. In 1994 werd hij algemeen directeur van de zusters Jozefienen van Sint-Niklaas en in 2004 werd hij rector aldaar.
Hij mocht er delen in wat de congregatie van de zusters Jozefienen drijft: caritate serviam – ik zal dienen in liefde.
Cfr. Frans begeleidde tientallen transporten met hulpgoederen naar verpauperde mensen in Roemenië, geen moeite was hem teveel. Hij onderhield ook bijna geheime contacten met berooide medebroeders uit het communistische Oostblok.
Het was in 2004 dat zijn gezondheid een eerste deuk kreeg met een hartinfarct. Hij herstelde echter goed. In 2009 vierde cfr. Frans zijn gouden priesterfeest met familie en vrienden.
Stilletjes slopen in zijn leven vormen van vergeetachtigheid binnen. Hij ging dankbaar in op het aanbod om beter omkaderd te wonen in Het Hof, dicht bij de gemeenschap van de zusters Jozefienen. Hij verliet zijn serviceflat in het voorjaar van 2014. Stilaan werd het onmogelijk om nog de eucharistie voor de zusters te celebreren.
Hij werd door de zusters met de beste zorgen omringd maar het voortschrijdend proces was niet te stuiten. Zo vaak wist hij deemoedig te zeggen; “ik mag niet klagen”. Hij leefde stil en teruggetrokken op zijn kamer en verzonk in gehele afhankelijkheid.
Een recente maagbloeding verzwakte hem nog meer. Maar ook dit kwam hij te boven. Zaterdag 11 februari 2017, op de gedachtenis van de eerste verschijningen in Lourdes in 1858, werd zijn gezondheid minder goed. Op donderdag 16 februari is hij in de morgen overgegaan uit de eindeloze verstilling naar de levendige vreugde van de ontmoeting met de verrezen Heer.
In zijn mariaal apostolaat heeft cfr. Frans zeker ook het evangelie van de bruiloft van Kana (Joh. 2,1-11) gelezen en verkondigd. Van Maria mocht hij dan telkens leren te doen wat Jezus zegt. Als dienaar heeft hij de zes kruiken gevuld met water, zoals gevraagd. En zijn werk en inzet heeft hij aan de Heer Jezus toevertrouwd, die doorheen de trouwe dienst van zijn leerlingen een overvloed aan wijn van vreugde schenkt aan de mensen.

Wij houden voor cfr. Laurens Frans De Smet in zijn abdijkerk van Tongerlo de uitvaartliturgie op zaterdag 25 februari 2017 en begeleiden hem nadien naar zijn laatste rustplaats op het abdijkerkhof, grenzend aan de Engelse tuin waar de eerste tekenen van de lente reeds dagen in klank en kleur.