Kroniek

De Kroniek houdt op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de abdijgemeenschap: haar wel en wee, bijzonder nieuws, belangrijke gebeurtenissen .....  In dit chronologisch overzicht staat het recentste nieuws steeds bovenaan. Verder naar onder staan de oudere berichten van de 12 voorbije maanden.

Maandag 13 november 2017

Feest in de abdijgemeenschap! We vierden het naamfeest van prior Kris, in choro et in foro, zoals wij, kloosterlingen dat uitdrukken (in de kerk en in de refter). Bij die gelegenheid namen we ook nog eens een groepsfoto van het convent.

 

      

      

 

           

Zondag 12 november 2017

Vandaag hielden we de bedevaartsdag voor de heilige Siardus (de feestdag zelf valt op 14/11), wiens relieken wij in de abdijkerk bewaren en ter verering aanbieden.  Ondanks het slechte weer mochten we ons verheugen op een talrijke opkomst. In de voormiddag vierden we de plechtige eucharistie en in de namiddag het plechtig lof met aanbidding en zegen. Tijdens het lof hield pater Gabriël:

 

Broeders en zusters in de Heer,
Goede vrienden van Sint-Siardus,

Dit jaar gedenken christenen de treurige verjaardag van 500 jaar kerkscheuring tussen protestanten en katholieken. In 1517 gaf Luther hiervoor de aanzet. Een halve eeuw later rond 1566, stonden delen van Europa in brand door verwoestingen van katholieke kerken en abdijen. Een beeldenstorm ging door onze contreien heen: ‘want God alleen mag aanbeden worden’ – zo stelt de protestantse visie. De norbertijnenabdij van Mariëngaard waar de heilige Abt Siardus sinds het jaar 1230 begraven lag en al vrij vlug na zijn dood een prominente plaats kreeg in het koor van de abdijkerk deelde genadeloos in de klappen. In 1578 was het over en uit met de katholieke Kerk in Friesland, en dus ook met de norbertijnerabdij aldaar. Mariëngaard werd met de grond gelijk gemaakt en er blijft geen muur meer van over.   De vijandig gezinde Geuzen hoopten hiermee het verhaal van de katholieke kerk en de abdij van Mariëngaarde voor goed naar de geschiedenisboeken te verwijzen.

Toch was er het graf van de heilige Siardus wat voor gelovigen meer dan 300 jaar een rustplaats was van voorspraak en gebed bij God. Een ijverige edelman, genoemd naar de heilige: de heer Siardus van Hensema had de moed om Sint-Siardus niet in handen te spelen van de verwoestende reformatie. Hij bracht het gebeente van Sint-Siardus in veiligheid naar katholiek gebied in het Duitse Hildesheim met toestemming van Paus Clemens VIII. Ook de Aartsbisschop van Keulen vaardigde een brief uit in 1608 dat Sint-Siardus blijvend vereerd mocht worden als heilige.

Wat later, 5 juli 1617, moet een drukke dag geweest zijn in deze abdij van Tongerlo. Wellicht waren medebroeders de voorbereidingen aan het treffen voor de komst van de relieken van Sint-Siardus: een gereinigde huis en versierd met zomerbloemen, het zou zomaar kunnen want een dag later, op 6 juli 1617, arriveerde het gebeente van deze heilige man Gods hier in Tongerlo.

Dit jaar is deze abdij van Tongerlo al 400 jaar vereerd met de voorspraak en de aanwezigheid van de heilige Siardus. Sindsdien zijn vele pelgrims gekomen om hier te bidden bij het kostbare reliekschrijn.

Op bedevaart gaan naar de graven en beenderen van heiligen zit in de genen van de katholieke kerk. Daarmee wil ze Jezus Christus niet verdonkeremanen maar ziet ze de verering van de heiligen als een stille maar alom aanwezige getuigenis van mannen en vrouwen die tijdens hun leven uitmuntende ambassadeurs voor Christus zijn geweest. Zij zijn de zegevierende Kerk die hier op aarde haar sporen heeft nagelaten.  Heiligen drukken immers met bekwame ijver hun stempel op het geloofsleven van alle dag terwijl de hele wereld maar blijft doordraaien in consumptie, druk gedoe, verwijderend van God en het katholieke geloof. Heiligen verwijzen ons steeds naar God zelf – hun handen hebben gebeden, geleden en gewerkt, hun voeten hebben God gezocht, vaak zijn ze zelf op bedevaart gegaan naar graven van heiligen  – daarom zijn hun knoken ons dierbaar. De lichamen van de heiligen als tempels van God – die kan je niet zomaar cremeren en uitwissen.

Met een bedevaart willen wij als gelovigen letterlijk VAART zetten – vooruitgang maken in ons geloof en ons gebedsleven.  De heiligen vormen hierin geen obstakels. Ze verlichten ons geloofspad naar de Heer God. Ze vormen een inspiratie om vorm te geven aan de navolging van Jezus doorheen de tijden. De ene heilige zoals Sint-Elisabeth voor de zieken en armen van haar dagen,  Sint-Rochus voor de pestlijders, Pater Damiaan voor de melaatsen van Molokaï; Moeder Teresa inspireerde honderden mannen en vrouwen om te zorgen voor de uitgestotenen in vele grootsteden van de wereld.  Theresia van Avila leert ons God te ontdekken in onze ziel; Theresia van Lissieux leert ons te blijven geloven en te blijven glimlachen ook als alles ons tegenstaat. De goede daden van de heiligen ontspringen aan de genade van God zelf. Heiligen zijn geen syndicaat van louter actieve goedheid. Nee ze zijn allereerst doordrongen met het geloof dat Jezus Christus de Verlosser en enige Heiland is voor alle mensen in alle tijden. Dit geloof maakt hen tot begenadigde navolgers van Christus in gebed, in woord en daad.

Van Sint-Siardus leren wij wat toegankelijkheid is. Arme mensen werden gastvrij ontvangen en stond hij alle mensen te woord.  Als een trouwe vader legde Sint-Siardus getuigenis af van Jezus Christus.

En wat een mooie parallel zien we in het leven van Sint-Siardus en de herders op het veld in Betlehem: door zijn deugdzaam leven haastte Siardus zich naar Jezus Christus zelf; zoals de Herders de heilige Familie hebben ontmoet en verwonderd over dit gebeuren gingen rond vertellen, zo waren de Friezen in de 13de eeuw verwonderd over zijn geloof en zijn voorbeeld.

Als een herder op het veld, werkzaam in Mariëngaard, in de tuin van Maria. Onze-Lieve overwoog al deze dingen in haar hart wat er in Betlehem gebeurde vanaf de openbaring met de engel tot nu wanneer wildvreemde herders haar zoontje hun hulde komen brengen. De heilige Moeder Maria als beschermvrouwe van Mariengaard stond aan de zijde van Abt Siardus en zijn heilig kloosterleven.

En ook nu is Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo, de moeder van Jezus met ons, met Sint-Siardus, met de Kerk in de gemeenschap van de heiligen om ons blijvend te verwonderen over de Almachtige God, Schepper en Aarde die zijn Zoon naar deze wereld heeft gestuurd als een teer kindje Jezus in Betlhehem om als een uitgeteerde man op het Kruis van Golgotha te moeten lijden en sterven om u en mij, om de heiligen en gelovigen die in Hem gedoopt zijn, die tot Hem behoren te verlossen, te herscheppen in Zijn Naam en ons te brengen tot de eeuwige Liefde van de Drie-ene God zelf.

Broeders en zusters, met de aanbidding van het heilig Sacrament, het Lichaam van Christus mogen wij God zelf aanschouwen…Want Hij verwaardigd zich ook nu, voor ons, hier in Tongerlo, opdat wij deelgenoten worden aan Zijn genade, aan zijn liefde en Verlossing. Met de heiligen worden wij getrokken in dit Goddelijke Heilsplan van behoud en redding voor nu en tot in de eeuwen der eeuwen. Amen

Zaterdag 14 oktober 2017

In onze abdij verwelkomden we een 15-tal jongeren en hun begeleiders voor een abdijdag. Frater Benedict nam het initiatief en organiseerde in samenwerking met IJD-Antwerpen de bijeenkomst die in het teken stond van het 100-jarig jubileum van de verschijningen te Fatima. Thijs van IJD verzorgde in de voormiddag de inleiding op het thema. Op het middaguur werd samen met de abdijgemeenschap eucharistie gevierd. In de namiddag gaf pater Ivo een toelichting bij het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci. Frater Benedict gaf een inleiding op het bidden van de rozenkrans. Dat werd ook meteen in praktijk gebracht in de abdijkerk. In de tweede inleiding van de dag ontsloot pater Gabriël alle geheimen van de Psalmen. De samenkomst werd afgerond met het bidden van de vespers met de abdijgemeenschap.

     

     

     

                          

     

     

     

     

     

     

     

     

Maandag 15 augustus 2017

Met het hoogfeest van Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopneming vieren we niet alleen het patroonsfeest van onze abdij maar nodigen we ook onze kerkgangers uit voor een samenzijn bij een glaasje Tongerlo. Niettegenstaande het slechte weer was de abdijkerk toch weer bomvol gelopen voor de pontificale eucharistieviering. En tegen het einde, wanneer de abt de zegen gaf, was de hemel opgeklaard en scheen zowaar de zon. Onder een blauwe hemel konden we dan een glaasje beste bier van de wereld drinken terwijl de fanfare uit het dorp met vrolijke deuntjes voor de gepaste sfeer zorgde.

 

Zaterdag 12 augustus 2017

Een groep van een dertigtal Chinese priesters, religieuzen en leken waren vandaag te gast in de abdij. Zij studeren her en der in Europa en volgen een zomercursus aan de Ferdinand Verbiest Stichting in Leuven. Pater Kees functioneerde  als gastheer voor deze groep. Zij kregen een rondleiding in de voormiddag, concelebreerden in de eucharistie op het middaguur en hielden een uitwisseling met vraaggesprek in de namiddag.

 

    

Donderdag 3 augustus 2017

In de late avond van woensdag 2 augustus overleed onze medebroeder Frans Mertens.

Het was 11 juli 1945, juist na de Tweede Wereldoorlog en toen nog feest van Sint-Norbertus op de liturgische kalender, wanneer Franciscus Mertens werd geboren in het ouderlijk huis te Wijnegem. Hij werd gedoopt in de parochiekerk van Onze-Lieve-Vrouw op 15 juli en ontving er op 3 juni 1957 het Vormselsacrament. In het gezin van Karel Mertens en zijn echtgenote Maria Coppens kwamen later nog een broer en een zus bij. Frans liep school tot zijn veertiende jaar en kon dan aan het werk bij de Nationale Maatschappij van de Belgische Spoorwegen. Via cursussen allerhande kon hij zijn bekwaamheden versterken en werd hij eerste factageklerk. Ruim 25 jaar bleef hij in dienst bij de spoorwegen en werd daarvoor onderscheiden met de Burgerlijke Medaille 1ste klasse op 11 maart 1987.
Na heel wat omzwervingen en een pak levenservaring vond hij opnieuw Christus en de Kerk. Hij kwam als jonge veertiger onze religieuze gemeenschap vervoegen als postulant op 22 januari 1987. Aan de vooravond van het feest van Sint-Augustinus in 1987 ontving hij van prelaat H. Noyens het witte habijt. Op 28 augustus 1989 verbond hij zich door professie met onze gemeenschap van Godgewijd leven. Bijna drie decennia was hij de trouwe portier van onze abdijgemeenschap. Zoveel mensen  heeft hij ontvangen en even hartelijk weer een goede terugreis gewenst. Confrater Frans kon meevoelend luisteren met al wie sociaal en psychisch gekwetst of kwetsbaar was.
Hij kende onze gemeenschap diepgaand en doorzag scherp de drijfveren van medebroeders. Confrater Frans had een encyclopedische kennis. Verwijzend naar het fameuze woordenboek, werd hij wel eens gewaardeerd de “Dikke Mertens” genoemd. De filosofische vragen waren steevast een onderdeel van zijn discours. Hij had een ruime kennis van kunst en een esthetische smaak voor de vele artistieke expressies. Zijn precisie, zijn nauwgezetheid en zijn begrensde verantwoordelijkheidszin waren versterkt door zijn 25 jaren dienst bij de spoorwegen. Confrater Frans bewoog zich klokvast in een tijdskader en in een ruimte die door een rigide ordening werd beheerst.
In de liturgie nam onze medebroeder Frans een eminente plaats in. De lezingen in het getijdengebed en de eucharistie bracht hij als gesneden brood voor de luisterende gemeenschap. Zijn ondersteuning bij de koorzang en als succentor was een sterk gewaardeerde bijdrage aan het liturgisch leven van elke dag. Bij dit alles ging een nauwgezette en toegewijde voorbereiding vooraf. Vele teksten uit de H. Schrift maakte hij zich eigen en hij had een sympathieke affiniteit met Joodse vrienden. 15 jaar lang was hij bijna elk weekend op post aan de kassa in de abdijboekhandel De Oude Linden en was hij op zijn eigen wijze een klantbetrokken medebroeder.
Materiëel had broeder Frans weinig behoeften. Hij leefde heel sober. Een kamer met het hoogstnodige, dat was echt niet veel, was voldoende. Hij verliet de abdij zelden of nooit tenzij voor zijn jaarlijks verlof. Hij was altijd thuis, aanwezig en betrokken op zoveel vitale facetten van ons gemeenschappelijk leven.
De voorbije maanden ging het merkelijk slechter. Een dokter was aan confrater Frans niet besteed. De aansporingen zijn gezondheid te verzorgen liet hij met een zekere apathie aan zich voorbij gaan. Een moment van niet meer kunnen en een ongunstige diagnose was meteen het breekpunt in zijn jarenlange gewone doen. Vanaf 22 mei 2017 was confrater Frans niet meer zichtbaar en actief in ons midden. Het voorbije jaar was hij zeer getroffen door een fragment uit het 16de eeuwse werk ‘die Evangelische Peerle’ met zijn drie aanraders voor een christen mens, die broeder Frans op zijn eigen leven betrok: loslaten, dulden en minnen!
                   

Confrater Frans Mertens besprak op 11 juli, hij werd die dag 72, zijn gezondheidstoestand met zijn arts. Het leek onafwendbaar wat komen moest. Op 12 juli ontving hij in het avonduur de Ziekenzalving en het Viaticum. Hij was moedig en open van geest. Hij volgde met aandacht en biddend om de weg te kunnen gaan naar het huis van de Vader. Misselijkheid en pijnen namen stilaan de overhand. Na dagen van palliatieve verzorging in het Sint-Dimpnaziekenhuis in Geel en het Sint-Elisabethziekenhuis te Turnhout ontsliep hij in de Heer in de nacht van 2 augustus 2017. Moge hij nu leven, ongehinderd en bevrijd, verder dan het geloof, aanwezig bij God en voor altijd veilig voor de onbestendigheid van de tijd.
Wij vieren dankbaar en eerbiedig de uitvaartliturgie voor onze medebroeder Frans in de abdijkerk van Tongerlo op maandag 7 augustus 2017 en begraven hem op het abdijkerkhof met het vaste geloof in de opstanding en het eeuwig leven. Hij ruste, samen met alle gestorven confraters en overleden gelovigen, in de Vrede des Heren.

Maandag 31 juli 2017

In de priorij Regina Pacis in Schoten vond de jaarlijkse cantorendag plaats. Prior Kris en fr. Benedict namen eraan deel samen met ongeveer 50 andere cantores en cantrixen uit Nederland en België. Allen uit gemeenschappen die geheel of gedeeltelijk het Abdijboek gebruiken in hun liturgie. Samen zingen en oefenen onder leiding van de zangcommissie was de boodschap.

Dit jaar was het bovendien een jubileumeditie: de Intermonasteriële Werkgroep Voor Liturgie (IWVL), die voor het Abdijboek instaat, bestaat reeds 50 jaar. Gelegenheid om enkele oudgedienden in de bloemetjes zetten die nu de fakkel doorgeven aan de jongere generatie.

 

Dinsdag 25 juli 2017

In de late avond van maandag 24 juli overleed onze medebroeder Emmanuel Abel Coomans.

Op 15 februari 1930 werd Abel Coomans geboren te Berlaar als derde van acht kinderen in het gezin van kunstenaar Joan-Baptist Coomans en Antonia Nagels. Op 20 februari werd hij gedoopt in de Sint-Pieterskerk aldaar. Hij groeide op in het landelijke Berlaar. Het woonhuis lag midden het groen en het atelier van vader Coomans was steeds gevuld met schilderijen en beeldhouwwerk. In zijn kinderjaren was de jonge Abel enige tijd bij de scouts. Na zijn lagere schooltijd deed hij veel kennis en praktijkervaring op in de bomen- en plantenkwekerij Nagels in het Antwerpse.

Op twintigjarige leeftijd begon hij zijn postulaat bij de broeders in onze abdij en op 19 maart 1951 werd hij ingekleed door prelaat E. Stalmans en ontving hij de naam Emmanuel. In de handen van abt E. Stalmans deed hij professie op het hoogfeest van Sint-Jozef in 1953.

Het grootste deel van zijn kloosterleven was hij werkzaam in de groentenhof en de Engelse Tuin. Voor een groot convent kweekte hij groenten en fruit. De wintersla en de aardbeienoogsten in het zogenaamde warenhuis (een verrijdbare serre) waren fenomenaal. Eveneens de kweek van de vele meloenen spreekt nog tot de verbeelding. Junioren vonden bij broeder Emmanuel altijd een goede en waarderende werkmakker. De ruimte van de groententuin was een heilzame plek voor zijn algemeen welzijn. Broeder Emmanuel was altijd in de weer en voor tijden van gebed was de paternoster steeds bij de hand. Met de vernieuwing van de liturgie na Vaticanum II was confrater Emmanuel zeer getrouw aanwezig in het koorgebed.

Door veel zelfstudie en een goed geheugen had hij een enorme kennis verworven over planten. In 1967 hield hij in de Tiendschuur een grootse tentoonstelling met 700 bloemen en planten uit zijn uitgebreid herbarium, in 1969 stelde hij maar liefst 900 planten tentoon uit zijn collectie van circa 1500 exemplaren. Broeder Emmanuel ontwikkelde een eigen systeem voor het conserveren van gedroogde planten, vooral van wieren en waterplanten. Hij wekte veel interesse voor de schoonheid van de natuur door zijn vele rondleidingen en zijn thematische brochures die hij samenstelde. Na de afbouw van de groentenhof zette hij zijn beste krachten in voor de Engelse Tuin. Elke boom droeg een naamplaatje, zodat iedere wandeling in de conventstuin ook een educatieve waarde had.

Toen broeder Emmanuel reeds pensioengerechtigd was zocht hij aansluiting bij de Oud-Scouts. Hij was zeer getroffen door de idealen van R. Baden-Powell en las veel over scouting en de scoutspedagogie.  Op zijn plantenkamer hing volgende zinsnede van Baden-Powell: “Zeg nooit dat iets onmogelijk is: je zou kunnen wakker worden van het lawaai dat een ander maakt, terwijl hij het aan ‘t doen is”. Hij vond een hechte scoutsbroederschap in Herentals en Berlaar. Samen met zijn zus Agnes was hij steevast paraat op de bijeenkomsten en activiteiten.

Confrater Emmanuel had een gevoelig hart. Deugdzaam en trouw vervulde hij zijn taken en opdrachten. Hij leefde in grote materiële eenvoud en dankbare tevredenheid. De laatste jaren waren zijn krachten danig verzwakt en verbleef hij een tijdlang op een ziekenkamer. Sinds 5 april 2012 woonde hij samen met andere medebroeders van Tongerlo in het rusthuis Sint-Jan van de Broeders van Liefde in Zelzate. Hij verstilde dag aan dag. Maar een broederlijk woord van dank bleef bij geen enkel bezoek achterwege.

Na het ontvangen van de ziekenzalving op zondagavond 23 juli is confrater Emmanuel aan zijn laatste ‘Grote Trek’ begonnen. Broeder Emmanuel was paraat om zijn Heer te ontmoeten met een ruim aanbod van ‘goede daden’. Omringd door attente zorgen ontsliep hij in de vrede van Christus in de late avond van 24 juli 2017. Wij vieren op 28 juli 2017 het Requiem in de kerk van zijn geliefde abdij van Tongerlo en begroeven hem bij de overleden medebroeders op ons kerkhof, aan de rand van ‘zijn’ Engelse Tuin, in de hoop op de verrijzenis. Dat engelen hem ten paradijze geleiden.

Zondag 16 juli 2017

Van maandag 10 juli tot en met zaterdag 15 juli hielden de opleidingsverantwoordelijken van de orde in de abdij van Mondaye (Normandië) hun zesjaarlijkse internationale bijeenkomst. Het is de vierde samenkomst na Windberg in 1999, Tongerlo in 2005 en Strahov in 2011. De bijeenkomst werd voorbereid door de ordescommissie voor opleiding waarvan prior Kis De Brabander de voorzitter was.

De samenkomst werd geopend op maandagavond met de vespers, receptie, avondmaal en een openingsconferentie door abt-generaal Thomas Handgrätinger. Vanaf dinsdag gingen de werkzaamheden echt van start. Elke voor- en namiddag luisterden de deelnemers naar een conferentie van deskundigen. De onderwerpen waren veelzijdig: van een sociologisch en psychologisch profiel van de huidige jongerengeneratie, over aandachtspunten bij selectie en evaluatie van kandidaten, tot verhelderende inzichten in afwijkend seksueel gedrag. De week werd afgesloten met een spirituele bijdrage vanuit het voorbeeld van belangrijke figuren uit onze ordestraditie.

Over de inhoudelijke bijdragen werd nagepraat in gespreksgroepen. En dagelijks gaven twee medebroeders een korte getuigenis over de manier waarop in hun canonie de opleiding wordt georganiseerd. Het uitwisselen en delen van ervaringen was trouwens een belangrijk aspect van deze samenkomst. Op donderdag werden de werkzaamheden even onderbroken voor een bedevaart naar de H. Theresia. Die avond hielden we ook Eucharistische Aanbidding in de abdijkerk.

Deze vierde magisterbijeenkomst mag bijzonder geslaagd genoemd worden. Dat is vooral te danken aan de bijzonder goede verstandhouding tussen de 28 deelnemers, de open en openhartige atmosfeer, de humor en de vele informele uitwisselingen. En niet in het minst door de hartelijke gastvrijheid van de gemeenschap van Mondaye en het vele onzichtbare werk van hun novicen en junioren.

Opening met de vespers
Receptie
Refter
Refter

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Conferentiezaal
Conferentiezaal

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eucharistie in Lisieux
Schrijn van de ouders van de H. Theresia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Basiliek
Basiliek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Middaggebed
Op weg naar de Karmel
Gebed bij de H. Theresia
Schrijn van de H. Theresia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ouderlijk huis van de H. Theresia
Ouderlijk huis van de H. Theresia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ouderlijk huis van de H. Theresia
Enkele Indische medebroeders

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Conferentiezaal
Conferentiezaal

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De baas geeft instructies

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afsluitende receptie en maaltijd
Buffet

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 5 juli 2017

In onze lindendreef hebben wind en regen schade toegebracht. Van een van de veteraanbomen is een grote tak afgebroken. Het wijst er op dat er nog dringend beheerswerken moeten uitgevoerd worden om deze eeuwenoude bomen van ondergang te behoeden. De snoeiwerken zijn voorzien voor het najaar.

    

       

Zondag 2 juli 2017

Met een korte plechtigheid werd het nieuwe geschilderd portret van abt Jeroen onthuld en opgehangen in de portrettengalerij. Het is van de hand van de jonge Nederlandse schilder Rick Duijs die zich toelegt op het klassiek realisme. Het is werk is van dusdanige kwaliteit dat deze onthulling de aanleiding vormde om de schilder op te nemen in het gilde van kunstschilders. Daarvoor waren ook enkele collega’s uit Nederland aanwezig.

     

          

              

 

Maandag 26 juni 2017

Wie de voorbije winter over het voorplein van de abdij liep kon merken hoe grote werken aan de gang waren aan onze grasperken. Neen, we gingen geen asperges kweken. En het ging ook niet om een proefveld voor winterharde aardappelen. Alle gekheid op een stokje ….
Intussen is de lente gepasseerd en zijn we in volle zomer. Het voorplein is in al zijn schoonheid hersteld en alles ziet er weer fris groen uit dankzij het sproeisysteem dat werd aangelegd. Voor wie het eindresultaat nog niet heeft kunnen bewonderen plaatsen we hier enkele afbeeldingen.

   

Donderdag 22 juni 2017

Rond het middaguur overleed in Zelzate onze medebroeder Ambroos Raymond De Grave.

Raymond De Grave werd geboren op 1 september 1933 in het gezin van vader Alois De Grave en moeder Martha Van Roosbroeck. Hij werd gedoopt op 3 september in de Sint-Walburgisparochie te Antwerpen, waar zijn familie woonde en een bloeiende beenhouwerij uitbaatte.

Raymond groeide er op samen met zijn broers René en Guido en zijn zus Ilse. Hij liep school in het Sint-Lievenscollege en hij was actief lid van de Katholieke Studentenactie (K.S.A.). In de parochie van Sint-Walburgis was hij de gewaardeerde leider van de acolieten.

Op 15 september 1952 ontvangt Raymond in de abdij van Tongerlo het norbertijnse ordeshabijt van Prelaat Emiel Stalmans en de kloosternaam Ambroos. Zijn tijdelijke professie op 11 april 1955, tijdens het abbatiaat van Prelaat Joost Boel, was wegens een broze gezondheid met enige tijd verdaagd. In 1958 schonk frater Ambroos De Grave zich aan de Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo op 11 april. Datzelfde jaar volgden de wijdingen tot subdiaken op 31 mei en diaken op 3 augustus door

Mgr. H. Van Waeyenbergh en de priesterwijding op 28 september door de Eerbiedwaardige bisschop B. Sloskans in de kloosterkerk van de norbertinessen te Veerle.

Vanaf zijn jonge priesterleven bleven drie grote activiteiten één constante: het Apostolaat voor Kerkelijk Leven vanaf 1959, onderpastoor in Zoerle-Parwijs eveneens vanaf 1959 en de Chiro aldaar, en vele jaren lid van de raad van de prelaat vanaf 1969 en later als prior van het convent van 1995 tot 2002.

Onder de grote zilverlinde in de Engelse Tuin bouwde cfr. Ambroos een liturgisch centrum (A.K.L.) uit met vele medewerkers. In heel Vlaanderen waren de misboekjes bekend en in gebruik die in vele edities werden uitgegeven in de nadagen van Vaticanum II en van de liturgische vernieuwing. Cfr. Ambroos leefde wat idioritmisch in dit ‘Ambrosianum’ langs de zijkant van de gemeenschap, aan de rand van het weelderig natuurschoon van onze conventstuin. Als priester bleef hij vier decennia trouw op post als onderpastoor  in de Sint-Niklaasparochie van Zoerle-Parwijs en was hij sterk betrokken bij de Chiro ter plaatse. Maar ook bewaarde cfr. Ambroos bijzondere aandacht voor het welzijn van zijn confraters in een heel persoonlijk contact. Als raadslid bereidde hij zijn dossiers goed voor. Hij had aandacht voor vele broederlijke beslommeringen. Hij dacht mee op het niveau van de canonie, haar geestelijk en materieel welzijn, haar apostolaat en dienst aan de Kerk. Ondanks zijn zwakke gezondheid nam hij toch aan om prior te zijn van het convent en als administrator bereidde hij nauwgezet de prelaatskeuze voor van 2002. Het laatste jaar prioraat had hem danig vermoeid . Hij trok zich stilletjes terug en verdween in de achtergrond van het gemeenschapsleven. Wat hem nog restte aan veerkracht implodeerde. Enige tijd woonde hij op het ziekenkwartier, maar ook daar vond zijn onrustige ziel geen soelaas. Hij was dankbaar voor de kans die hem werd gegeven om zijn intrek te nemen in het Rusthuis Sint-Jan, bij de Broeders van Liefde, in Zelzate. Hij woonde er sinds 23 februari 2011 onafgebroken met andere medebroeders van Tongerlo. Daar pakte hij een nieuwe lange adem.  Op Gaudete zondag 2015 schreef cfr. Ambroos: “De weg van 70 naar 80 liep voor mij heel vlot, de weg van 80 naar 90 loopt wat steiler…God is mijn herder,‘k ben veilig bij Hem”. Het voorbije jaar ging het telkens wat minder met zijn algemeen welbevinden en zijn broze gezondheid kwijnde weg.

Eens komt de grote zomer waarin zich ‘t hart verblijdt, God zal op aarde komen met groene eeuwigheid, zingt een kerklied. Rond het middaguur van 22 juni 2017 is de volle zomer aangebroken voor onze confrater Ambroos Raymond De Grave en ontsliep hij gelovig in de vrede des Heren.

“Ik ben heel dankbaar voor het geloof dat ik van mijn ouders kreeg. Ik ben heel dankbaar voor wat ik van de abdij ontvangen heb, en voor wat ik voor de abdij heb mogen doen. Dit is geen afscheidsbrief maar een dankbetuiging” (brief van 13.12.2015).

Voor onze medebroeder Ambroos vieren wij de uitvaartliturgie in zijn abdijkerk van Onze-Lieve-Vrouw-ten-hemel-opgenomen op  28 juni 2017 en leggen hem te ruste bij zijn medebroeders op Tongerlo’s abdijkerkhof in de verwachting van de wederkomst des Heren.

Vrijdag 26 mei 2017

Naar jaarlijkse traditie vieren wij daags na Hemelvaart het verbondsfeest met de zusters jozefienen uit sint-Niklaas. Dit  gebedsverbond ontstond in de periode van de Twee Wereldoorlog toen de zusters belangrijke steun gaven aan de abdij. Toen de oorlog voorbij was werd de materiële steun vervangen door een wederzijdse geestelijke steun door het gebed.

Dit jaar was de abdijgemeenschap te gast in Sint-Niklaas. Een flinke delegatie vertrok om 9.00 u met een busje richting Waasland, terwijl de prior achterbleef voor de thuis wacht. Na aankomst vierde men samen de eucharistie in de kapel van het wzc ’t Hof. Aansluitend werd duchtig bijgepraat bij een aangename receptie en een feestelijke middagmaal. De feestdag werd afgesloten met een bezoek aan het recent vernieuwde rustoord Tereken in Sint-Niklaas.

          

Maandag 1 mei 2017

In mei leggen alle vogels een ei! Ook de slechtvalken op onze toren hebben dit jaar drie eitjes gelegd. Eentje daarvan is reeds uitgekomen.

Hiermee is nog eens aangetoond dat onze abdij en de onmiddellijke omgeving een belangrijk biotoop vormen voor allerlei fauna en flora. Ter illustratie plaatsen we hier nog een reeks foto’s (van hoofdzakelijk vogels) die hier regelmatig te zien zijn. Met dank aan Jan Nuyts voor de mooie foto’s.

 

Bosuil
Bosuil
Bosuil

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aalscholver
Eekhoorn
Dodaars

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Buizerd
Buizerd
Buizerd

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Grote karrekiet
Torenvalk
Torenvalk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Grote zilverreiger
Mandarijneend

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ijsvogel
Ijsvogel
Ooievaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ooievaar
Ooievaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Steenuil
Slechtvalk
Slechtvalk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Slechtvalk
Slechtvalk
Slechtvalk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Slechtvalk
Slechtvalk kuiken
Slechtvalk kuiken

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 19 april 2017

Tijdens de paasweek brachten we een bezoekje aan onze buurvrouwen, de reguliere kanunnikessen van het H. Graf. Dat was intussen al een heel tijdje geleden en zo hadden we heel wat bij te praten. Een hartelijke ontvangst, een aangenaam samenzijn, een hartige versnapering …. het werd een fijne namiddag samen.

 

               

Zondag 24 april 2017

Met Beloken Pasen of de zondag van de Goddelijke Barmhartigheid sloten we de feestelijke paasweek af. We mochten ons voor de diensten van de Goede Week en Pasen verheugen op een talrijke opkomst van gelovigen. Dat is voor ons altijd een sterke bemoediging.

Om nog wat na te genieten plaatsen we hier nog twee geluidsopnames van onze feestelijke paasvespers. De vespers verlopen volgens onze eigen premonstratenzerritus.

Na de intredeprocessie onder het zingen van het Kyrie eleison, volgt de vespers in eigenlijke zin met het zingen van psalm 110, de messiaanse psalm die elke zondag in het avondgebed voorkomt en die we op Christus mogen toepassen: Hij leeft en Zetelt aan Gods rechterhand (1 Petr. 3,22). Na de korte schriftlezing, waarin uiteraard de paasboodschap weer­klinkt, antwoorden we met het gregoriaanse Haec dies, een zin uit paaspsalm 118: Dit is de dag die de Heer heeft gemaakt, laat ons hem vieren in blijdschap. De paasjubel wordt verder gezet in het Alleluia dat onmiddellijk volgt, met een vers dat eigen is aan de dag.
Daarna zingen we, zoals elke dag in het avondgebed, het Magnifi­cat, het danklied van Maria en van de Kerk. Dit danklied krijgt in de paastijd zijn diepste betekenis , nu de Kerk vol vreug­de is om het paasmysterie waaruit zij is voortgekomen: Wonderbaar is het, wat Hij mij deed, de Machtige, groot is zijn Naam  (Lc. 1,49). De anti­foon bij het Magnificat verwijst naar het evangelie van de dag. Zoals op elke dag volgen dan de slotgebeden, het Onze Vader en het afsluitend gebed.

In het tweede deel van de paasvespers begeeft de gemeenschap zich naar het doopwater, dat tijdens de paaswake werd gezegend voor de doopher­denking en voor de hernieuwing van de doopbeloften en de geloofs­belijdenis. Ondertussen zingen we psalm 114: Toen Israël uit Egyp­te vertrok …, terwijl we eraan denken dat wij christenen sinds ons doopsel weggetrokken zijn uit de slavernij van de zonde en het kwaad. Het water van ons doopsel is voor ons bron van leven ge­worden. Als we bij het water aankomen, weerklinken dan ook de laatste verzen van deze psalm: God maakt rotsige grond tot een waterpoel en harde steen tot een bron. Op de lezing die spreekt van ons doopsel, antwoorden we met een Alleluia en een vers dat naar de liturgie van de volgende dag ver­wijst. Ondertussen wordt het water bewierookt. Tenslotte spreekt de voorganger een gebed uit.

In het derde deel, terwijl de gemeenschap zich naar het kruis begeeft, wordt de lofzang uit het boek der Openbaring gezongen, waarin alweer het paasmysterie van Christus en zijn Kerk weer­klinkt: Christus is het Lam Gods, Hij heeft zijn leven voor ons gegeven; en wij, die door ons doopsel met Christus zijn be­kleed (Gal 3,27), vormen de Kerk, de bruid van het Lam. Zo komt de gemeenschap aan bij het kruis, dat sinds Jezus’ kruis­dood teken van ons heil is geworden, onze levensboom. Want op het kruis werden de machten van het kwaad gebonden, werd onze dood gedood (prefatie van Kruisverheffing). Bovendien worden we, nadat we bij het water ons doopsel hebben herdacht, hier bij het kruis herinnerd aan ons vormsel, toen de vorm­heer ons de handen oplegde en met het heilig Chris­ma een kruis tekende op ons voorhoofd. Na een lezing waarin over het kruismysterie wordt gesproken, ant­woorden we met de woorden van Paulus in de Romeinenbrief: Chris­tus resurgens …, Christus, uit de doden verrezen, sterft niet meer: de dood heeft geen macht meer over Hem. Het kruis is voor ons het teken van Christus’ overwinning op de dood geworden. Tijdens deze zang wordt het dan ook bewierookt. Tenslotte bidt de voorganger een passend gebed. Dan komt het slotvers van de ganse viering als echo en bevestiging van de intredezang: God heeft Hem hoog verheven … Jezus Chris­tus is de Heer  (Fil. 2,9-11).

Zoals elke avond besluiten we met een groet aan Maria, de moeder van de Verrezene: Regina Caeli  …, Koningin van de hemel, verheug u, omdat Hij die gij hebt mogen dragen, verrezen is, zoals Hij gezegd heeft. We vragen Maria voor ons te bidden, opdat wij die de verrijzenis vieren van haar Zoon, zijn beloften en onze roe­ping waardig mogen worden.

 

Vespers van zaterdag in de paasweek

 

Vespers van de tweede zondag in de paasweek (Beloken Pasen)

 

Zaterdag 15 april 2017

De voorbije twee weken werd verder gewerkt aan de aanleg van de grasperken op ons voorplein. De fontein werd hersteld. De grond werd geëgaliseerd en klaargemaakt. De sproeiers werden aangesloten en getest. De besturingsinstallatie geïnstalleerd. De komende dagen wordt verder gesproeid om de grond te bevochtigen (de voorbije weken was het immers vrij droog). Zo hopen we volgende week gras te kunnen zaaien.

 

                                

 

Vrijdag 14 april 2017

Het is Goede Vrijdag. We herdachten de kruisdood van onze Heer Jezus Christus. Daarbij mochten we ons verheugen op een talrijke opkomst van gelovigen, van alle leeftijden.

 

                            

Zondag 9 april 2017

Vandaag, met palm- en Passiezondag, hebben we de Goede Week ingezet. Traditiegetrouw openden wij de zondagsdienst in de Tiendschuur met de palmzegening. Daarna volgde de palmprocessie naar de abdijkerk waar de dienst werd verder gezet met de gezongen passie en de eucharistie.

                  

Video Palmzondag

Woensdag 5 april 2017

De voorbije weken werd er hard gewerkt in het Erfgoedhuis. Een ploeg vrijwilligers verhuisden al onze handschriften (dat zijn er honderden!) van het oude archief naar de juiste afdeling in het Erfgoedhuis. Elk perkament wordt in een nieuwe, zuurvrije map geplaatst, genummerd en vervolgens in zuurvrije archiefdozen opgeborgen.

Ook de oude drukken uit onze bibliotheek worden volop verhuisd naar hun nieuwe locatie. Een heel arbeidsintensief gebeuren. Alle boeken moeten met zorg in bakken geladen worden, dan verplaatst worden naar het Erfgoedhuis en daar dan weer in de rekken geplaatst worden. Maar onze medewerkers kennen intussen de knepen van het vak. Met toewijding storten ze zich op hun opdracht.

Het werk aan de handschriften:

            

            

 

Het ophalen van de oude drukken in de oude bibliotheek:

           

           

Een nieuwe locatie voor de oude drukken in het Erfgoedhuis:

           

           

          

           

 

Zondag 26 februari 2017

In het gezin vader Pieter Van Dijck en moeder Jozefien Perck werd op 10 januari 1923 Cyriel geboren. Twee dagen later werd hij gekerstend in de parochiekerk van O.-L.-Vrouw te Boom. Samen met zijn zus Alice en de kinderen uit het eerste huwelijk van vader Van Dijck, Frans en Célestine, groeide Cyriel op in het land van rijke steenbaronnen. In 1934, op elfjarige leeftijd, begon hij met de Grieks-Latijnse humaniora aan het college te Boom. De tweede helft van zijn humaniora was hij intern in het Sint-Michielscollege te Brasschaat. Na zijn retorica trad Cyriel in als norbertijn in de abdij van Averbode en ontving op 12 september 1939 het witte ordeshabijt en de kloosternaam Leo van prelaat Gummarus Crets. Het noviciaat en de studie filosofie waren getekend door de oorlogsjaren en de vernielende brand van de abdij van Averbode op 29 december 1942. Op 12 september 1941 sprak hij zijn geloften uit in de handen van abt-coadjutor Emmanuël Gisquière.

In september 1943 deed cfr. Leo een transitus naar de canonie van Tongerlo samen met confrater Dominicus François. Op 27 september werden beiden opgenomen in de canonie van Tongerlo. Het was nog volop oorlog wanneer cfr. Leo op 23 december 1944 in Leuven tot subdiaken werd gewijd door mgr. Carton de Wiart. Op 15 april 1945 ontving hij de diakenwijding te Mechelen van mgr. Van Cauwenberg, die hem te Tongerlo ook tot priester wijdde op 12 augustus 1945, met 18 maanden pauselijke dispensatie. Na zijn studie theologie werd hij in 1946 naar Rome gestuurd om kerkelijk recht te studeren aan de Pauselijke Universiteit Gregoriana. Hij behaalde er in 1951 zijn doctoraat.
Prelaat Emiel Stalmans benoemde hem bij zijn terugkomst in Tongerlo alras tot circator op 6 september 1951 en zo werd hij meteen ook lid van de raad van de prelaat. Ook werd hij benoemd tot geprofestenmeester. In 1952 werd hij novicemeester van het Algemeen Noviciaat. Prelaat Boel benoemde hem in 1953 tot prior van het convent, studieprefect en vestiarius.
De vele bedieningen in zeer korte tijd waren voor de jonge Leo Van Dyck net iets te veel voor zijn studieuze geest. In 1956 diende cfr. Leo rust te nemen, en vond een gastvrij verblijf in de norbertinessenpriorij van Oosterhout. In die tijd vertaalde hij, ten gerieve van de norbertinessen, de statuten van 1945 van de monialen van de orde van Prémontré in het Nederlands.
Terug op krachten gekomen, werd hij op 23 februari 1957 benoemd tot privé-secretaris van abt-generaal Hubertus Noots te Rome. Deze opdracht zou hij ook verder zetten onder abt-generaal Norbert Calmels tot 11 februari 1966. Hij bekwaamde zich van 1957 tot1959 aan de Scuola di archivista, paleografia e diplomatica als gediplomeerd archivaris-paleograaf.
Ondertussen was cfr. Leo Van Dyck sinds 9 juli 1956 intens betrokken geraakt om, als delegaat van de Romeinse Congregatie voor de religieuzen, de zelfstandige vrouwenkloosters van de Orde van het H. Graf in een federatief verband samen te brengen. Een taak die hij met toewijding en deskundigheid heeft vervuld tot 1986.
Na zijn vertrek uit Rome in 1966 werd hij rector van de zusters van het H. Graf in de Emmaüspriorij te Maarssen (NL) die het centrum was geworden van waaruit de vernieuwing van de kanunnikessen van het H. Graf werd gestimuleerd. Confrater Leo wist diverse gemeenschappen van kanunnikessen op het spoor te komen en werd voor hen een bekwaam juridisch adviseur en geestelijk raadsman. Ook voor vele zusters persoonlijk was hij een spiritueel leidsman.
Door toedoen van prelaat Koenraad Stappers van Averbode, was cfr. Leo als deskundige voor de Brabantse Circarie, nauw betrokken bij het Generaal Kapittel van 1968. Hij werd secretaris van de commissie aan wie de redactie van de Constituties werd toevertrouwd.
Na het overlijden van archivaris Milo Koyen op 3 januari 1977, werd confrater Leo gevraagd om vanuit Maarssen terug te komen naar Tongerlo om er de taak van archivaris op te nemen. Op 6 februari 1978 is confrater Leo terug in Tongerlo, waar hij tot op gezegende leeftijd, meer dan 30 jaar, de studerende en publicerende archivaris was “die uit zijn schat oud en nieuw tevoorschijn haalde”. 32 jaar lang was hij lid van de commissie voor ordesgeschiedenis. Hij had een schrander verstand, een sterk geheugen, een opmerkzame geest en een in alle opzichten gevoelig hart. Hij was een man van eruditie en nauwgezetheid.
Ondanks zijn beperkte gezondheid heeft cfr. L. Van Dyck zich met grote verdiensten helemaal gegeven voor het Godgewijde leven in de Kerk, voor de orde van Prémontré, voor de Associatio van de reguliere kanunnikessen van het H. Graf en voor zijn abdij van Tongerlo.
Na een lange hospitalisatie in Geel nam hij zijn intrek in het WZC De Winde te Veerle voor meer ondersteuning en omkadering op 13 maart 2014.
Na maanden van afnemende gezondheid en van mentale verzwakking stierf hij op zondagavond 26 februari 2017.
Aan het einde van zijn “Chronographia vitae meae “schreef cfr. Leo op 13 juni 2009: “Als de dag komt dat ik mag gaan hemelen, gedenk u mijner in uw gebed. AMEN.”.
Met dankbaarheid zullen wij op vrijdag 3 maart 2017 de eucharistie vieren en onze senior canoniae in zijn 95ste levensjaar en 75 volle jaren religieuze professie in Onze-Lieve-Vrouwabdij van Tongerlo eerbiedig ten grave gedragen.

Donderdag 16 februari 2017

Vroeg deze morgen overleed onze medebroeder Laurentius Frans De Smet.

 

Het was hoogzomer in Belsele, als Frans geboren werd op 4 augustus 1935 in het gezin van Antoon De Smet en Germana Vennens. Hij werd op 6 augustus gedoopt in de kerk van Sint-Andreas en Sint-Gislenus te Belsele-Waas. Hij ontving aldaar ook het H. Vormsel uit de handen van Mgr. Cuvelier op 28 juni 1946.
In 1953 beëindigde hij de retorica aan het Sint-Jan Berchmanscollege te Antwerpen.
Op 15 september 1953 ontving hij van prelaat Joost Boel het witte ordeskleed en de kloosternaam Laurentius. Twee jaar later verbond hij zich door professie aan de canonie van Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo.
Mgr. B. Sloskans wijdde hem tot subdiaken in de kerk van de zusters Norbertinessen te Veerle op 28 september 1958. Op Allerzielen van datzelfde jaar werd hij diaken gewijd in de abdijkerk te Averbode door Mgr. P. C. Schoenmaeckers. Mgr. C. A. Vanuytven wijdde in Tongerlo cfr. Frans tot priester op 9 augustus 1959.
Als jonge priester was hij werkzaam bij de Bouworde, Oostpriesterhulp, het Apostolaat voor Kerkelijk Leven, als predikant van retraites en gewestproost van de B.J.B.-meisjes (boerenjeugdbond).
Van 1970 tot 1992 was hij directeur van de Lourdesbedevaarten van de Belgische Boerenbond.
Hij werd Chapelain d’honneur des Sanctuaires Notre-Dame de Lourdes. In 1986 werd hij opgenomen in de Ordre souverain Militaire Hospitalier de Saint Jean de Jérusalem, de Rhodes et de Malte in de hoedanigheid van Chapelain magistral.
Hij was secretaris van Prelaat Hermenegild Noyens van 1983 tot 1993. In 1994 werd hij algemeen directeur van de zusters Jozefienen van Sint-Niklaas en in 2004 werd hij rector aldaar.
Hij mocht er delen in wat de congregatie van de zusters Jozefienen drijft: caritate serviam – ik zal dienen in liefde.
Cfr. Frans begeleidde tientallen transporten met hulpgoederen naar verpauperde mensen in Roemenië, geen moeite was hem teveel. Hij onderhield ook bijna geheime contacten met berooide medebroeders uit het communistische Oostblok.
Het was in 2004 dat zijn gezondheid een eerste deuk kreeg met een hartinfarct. Hij herstelde echter goed. In 2009 vierde cfr. Frans zijn gouden priesterfeest met familie en vrienden.
Stilletjes slopen in zijn leven vormen van vergeetachtigheid binnen. Hij ging dankbaar in op het aanbod om beter omkaderd te wonen in Het Hof, dicht bij de gemeenschap van de zusters Jozefienen. Hij verliet zijn serviceflat in het voorjaar van 2014. Stilaan werd het onmogelijk om nog de eucharistie voor de zusters te celebreren.
Hij werd door de zusters met de beste zorgen omringd maar het voortschrijdend proces was niet te stuiten. Zo vaak wist hij deemoedig te zeggen; “ik mag niet klagen”. Hij leefde stil en teruggetrokken op zijn kamer en verzonk in gehele afhankelijkheid.
Een recente maagbloeding verzwakte hem nog meer. Maar ook dit kwam hij te boven. Zaterdag 11 februari 2017, op de gedachtenis van de eerste verschijningen in Lourdes in 1858, werd zijn gezondheid minder goed. Op donderdag 16 februari is hij in de morgen overgegaan uit de eindeloze verstilling naar de levendige vreugde van de ontmoeting met de verrezen Heer.
In zijn mariaal apostolaat heeft cfr. Frans zeker ook het evangelie van de bruiloft van Kana (Joh. 2,1-11) gelezen en verkondigd. Van Maria mocht hij dan telkens leren te doen wat Jezus zegt. Als dienaar heeft hij de zes kruiken gevuld met water, zoals gevraagd. En zijn werk en inzet heeft hij aan de Heer Jezus toevertrouwd, die doorheen de trouwe dienst van zijn leerlingen een overvloed aan wijn van vreugde schenkt aan de mensen.

Wij houden voor cfr. Laurens Frans De Smet in zijn abdijkerk van Tongerlo de uitvaartliturgie op zaterdag 25 februari 2017 en begeleiden hem nadien naar zijn laatste rustplaats op het abdijkerkhof, grenzend aan de Engelse tuin waar de eerste tekenen van de lente reeds dagen in klank en kleur.

Vrijdag 3 tot vrijdag 10 februari 2017

Ruim 20 jaar na de restauratie van de abdijkerk is het interieur toe aan een grondige onderhoudsbeurt. Daartoe werd een hoogtewerker ingezet die met veel kunst en vliegwerk de kerk werd binnen gemanoeuvreerd. Voorzichtig, om de vloer niet de beschadigen, werd ‘de spin’ dan rondgereden om overal het stof te kunnen verwijderen van monelen, borstweringen, vensterbanken enz. Je staat er van te kijken hoeveel stof zich heeft opgestapeld in al die jaren. Het was een hele arbeidsintensieve klus die professioneel werd aangepakt. Er werd hard gewerkt zodat de werkzaamheden binnen het voorziene tijdsbestek konden worden afgerond.

                  

             

Links: na de poetsbeurt; Rechts: voor de poetsbeurt

Zondag 5 februari 2017

Regelmatig wordt het Klais orgel (1933) van de abdijkerk aan een onderhouds- en herstellingsbeurt onderworpen. Dit jaar is men begonnen met het herstel van de registerbalgjes van het boven-, onder-, midden- en hoofdwerk, in totaal 45 balgen. Ze zijn zwaar vervuild en enkele hebben gaten in het leer waardoor ze aan vervanging toe waren. Eerst werden de registerkasten geopend en de magneetplanken losgemaakt. Vervolgens werden de registerbalgen weggenomen en naar het atelier van Verschueren Orgelbouw te Ittervoort (Nederland) gebracht.

 

In het atelier werd het oude leer verwijderd. Daartoe wordt het eerst nat gemaakt en afgeschraapt. Vervolgens wordt het geheel langs een schuurband gehouden om alle laatste restjes
leer en oude lijm te verwijderen. Tenslotte wordt er opnieuw beenderlijm aangebracht en een nieuwe strook leer.

         

Na herstel zien de balgjes er weer als nieuw uit. Om ervoor te zorgen dat de vouw in het leer goed in vorm blijft (en het leer bij het neergaan van de balg niet naar buiten geduwd wordt) zal de balg een aantal uur onder gewicht geplaatst worden zodat het leer in gesloten toestand goed samengedrukt wordt.

De laatste stap is dan het opnieuw op hun plaats monteren van de vernieuwde balgjes.

            

 

Zaterdag 4 februari 2017

De voorbereidende werken voor de aanleg van een nieuw grasperk op het voorplein zijn bijna afgerond. De buizen voor het besproeiingssysteem zitten in de bodem en de grond wordt nog eens omgeploegd om de doorsijpeling van het water te bevorderen. Van de gelegenheid maken we gebruik om de bomen eens grondig bij te snoeien. Het lek in de fontein zal eerstdaags worden hersteld. Later volgt nog de installatie van het besturingssysteem voor de besproeiing. En zo gauw de lente zich aandient wordt het nieuwe gras ingezaaid.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 3 februari 2017

In opvolging van de werken aan de oostelijke omwalling wordt elke vrijdagmorgen een werfvergadering gehouden. Wie is hierbij aanwezig?: de aannemer, de werfleider, de architect, de ingenieur, de veiligheidscoördinator en provisor Kris De Brabander. Samen bespreken ze de situatie op de werf, de voortgang van de werken, de moeilijkheden die een oplossing vragen, de beslissingen die genomen moeten worden.

Niettegenstaande het koude weer van de voorbije weken is er veel werk verzet op de werf. De rest van de muur werd in de stellingen gezet. Waar nodig werden funderingen gegoten voor de steunberen. Het bovenste deel van de muur, daar waar de stenen echt versleten waren, werd afgebroken. Heel wat voegen werden uitgeslepen en uitgekapt en heel wat slechte stenen uitgepikeerd. Zo wordt een heel gedeelte van de lange muur voorbereid voor metsel- en voegwerk zodra het weer dat toelaat.

De hoektoren ‘Den Herman’ is een apart verhaal. Door de slechte toestand van het gebouw kunnen hier maar kleine stapjes na elkaar gezet worden. Aan de buitenkant worden slechte stenen en voegen verwijderd, nieuw raamkozijnen geplaatst, trapgevels heropgemetst. Binnenin wordt ook heel wat metselwerk verricht, houten balken vervangen of verstevigd, muurankers geplaatst. Binnen enkele weken zal men beginnen aan de heropbouw van het dak.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 1 februari 2017

De inrichting van ons nieuw Erfgoedhuis krijgt meer en meer vorm. Na de inrichting van het bureel van de archivaris en de lees-en consultatieruimte wordt werk gemaakt van de gefaseerde verhuis. Van onze collecties kreeg de postzegelverzameling als zijn plaats. Ook het beeldarchief (foto’s, dia’s, films, video’s, DVD’s en postkaarten) werd al overgebracht. De collectie liturgische textiel wordt stelselmatig overgebracht.

Het archief  van de norbertinessen van Veerle heeft zijn eigen locatie binnen het erfgoedhuis en wordt nu verder op orde gebracht. Het archief van de abdij werd al gedeeltelijk ingericht: de handschriften werden de voorbije dagen verhuisd en momenteel is men bezig met de registers.

We vermelden graag dat de technische inrichting van het erfgoedhuis (rekken, kasten enz.) verloopt met de expertise en de financiële steun van de Provincie Antwerpen. Met steun van Erfgoed Vlaanderen is het erfgoedhuis streng beveiligd met veiligheidssloten en een inbraak- en brandalarm.

Enkele binnenzichten:

Lees- en consultatieruimte
Lees- en consultatieruimte

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gang
Traphal

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Archief
Archief
Archief
Handschriften in het oude archief
Collecties en beeldarchief
Collecties en beeldarchief
Collecties en beeldarchief
Gang

 

 

 

Vrijdag 16 december 2016

De restauratie aan onze westelijke omwalling vordert. De eerste resultaten laten zich stilaan zien. Een eerste stuk wordt nu gevoegd waarna de stelling kan verhuizen. Zo zal men stelselmatig opschuiven in de richting van de poort. Het voorbije weekend gingen koperdieven wel aan de haal met de elektriciteitskabels van de aannemer.

2016_04-westelijke_omwalling-110-lr    2016_04-westelijke_omwalling-111-lr2016_04-westelijke_omwalling-109-lr

Donderdag 15 december 2016

Op het gelijkvloers van de prelatuur worden nieuwe voorzetramen geplaatst. De voorbije jaren proberen we hierin stelselmatig te investeren op diverse locaties van de abdij. Zo houden we de koude buiten en de warmte binnen. Dat scheelt ook een centje in onze stookkosten!

ramen-prelatuur-100-lr    ramen-prelatuur-101-lr

Dinsdag 13 december2015

Elke zomer van het zelfde laken een broek: na maanden van zorgzaam maaien, bemesten en onkruidbestrijding verandert ons groene voorplein, na enkele dagen van zomerse hitte, telkens weer in een verdorde steppe. Om daar iets aan de doen wordt nu een beregeningssysteem aangebracht. Een pomp zal water uit onze waterput door een heel buizensysteem heen stuwen en tientallen sproeiers zullen ’s nachts het voorplein besproeien voor zover dat nodig is. Een computer en een weerstation berekenen de noodzaak om te besproeien en de hoeveelheid die nodig is. In deze winterperiode wordt de infrastructuur aangelegd. In de lente wordt een nieuwe grasmat gezaaid en kan het hele systeem operationeel worden.

voorplein-100-lr    voorplein-101-lr

Maandag 12 december 2016

Wie voortaan de abdijsite betreedt moet er rekening mee houden dat dit niet langer ongezien zal gebeuren! God waakt over ons, maar wij waken voortaan over u! Een batterij bewakingscamera’s moet onze abdij beveiligen tegen ongenode gasten die zich niet voor het geestelijke maar voor het materiële binnen onze muren begeven. De potentiële dief weze dus gewaarschuwd: uw gangen worden nagegaan! En nee, we zeggen niet waar ze hangen …..

bewakingscamera

Maandag 21 november 2016

Met financiële ondersteuning van het Léon Courtin-Marcelle Bouché Fonds, beheerd door de Koning Boudewijnstichting, werden twee oude catalogen van onze abdijbibliotheek gerestaureerd. Het werk werd zorgzaam uitgevoerd door mevrouw Marijn de Valk uit Middelburg (NL) (met danl voor de foto’s). De catalogi dateren van 1625 en 1707 en zijn van groot belang omdat ze een goed idee geven van het boekenbezit uit die periode en zo ook van het intellectuele en geestesleven van de abdij in de 17de eeuw.

 

2016_11_restauratie_catalogi-114-lr   2016_11_restauratie_catalogi-123-lr 2016_11_restauratie_catalogi-131-lr   2016_11_restauratie_catalogi-128-lr2016_11_restauratie_catalogi-147-lr   2016_11_restauratie_catalogi-143-lr   2016_11_restauratie_catalogi-113-lr   

2016_11_restauratie_catalogi-132-lr   2016_11_restauratie_catalogi-144-lr2016_11_restauratie_catalogi-120-lr