Kroniek

De Kroniek houdt op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de abdijgemeenschap: haar wel en wee, bijzonder nieuws, belangrijke gebeurtenissen .....  In dit chronologisch overzicht staat het recentste nieuws steeds bovenaan. Verder naar onder staan de oudere berichten van de 12 voorbije maanden.

Donderdag 22 juni 2017

Rond het middaguur overleed in Zelzate onze medebroeder Ambroos Raymond De Grave.

Raymond De Grave werd geboren op 1 september 1933 in het gezin van vader Alois De Grave en moeder Martha Van Roosbroeck. Hij werd gedoopt op 3 september in de Sint-Walburgisparochie te Antwerpen, waar zijn familie woonde en een bloeiende beenhouwerij uitbaatte.

Raymond groeide er op samen met zijn broers René en Guido en zijn zus Ilse. Hij liep school in het Sint-Lievenscollege en hij was actief lid van de Katholieke Studentenactie (K.S.A.). In de parochie van Sint-Walburgis was hij de gewaardeerde leider van de acolieten.

Op 15 september 1952 ontvangt Raymond in de abdij van Tongerlo het norbertijnse ordeshabijt van Prelaat Emiel Stalmans en de kloosternaam Ambroos. Zijn tijdelijke professie op 11 april 1955, tijdens het abbatiaat van Prelaat Joost Boel, was wegens een broze gezondheid met enige tijd verdaagd. In 1958 schonk frater Ambroos De Grave zich aan de Kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo op 11 april. Datzelfde jaar volgden de wijdingen tot subdiaken op 31 mei en diaken op 3 augustus door

Mgr. H. Van Waeyenbergh en de priesterwijding op 28 september door de Eerbiedwaardige bisschop B. Sloskans in de kloosterkerk van de norbertinessen te Veerle.

Vanaf zijn jonge priesterleven bleven drie grote activiteiten één constante: het Apostolaat voor Kerkelijk Leven vanaf 1959, onderpastoor in Zoerle-Parwijs eveneens vanaf 1959 en de Chiro aldaar, en vele jaren lid van de raad van de prelaat vanaf 1969 en later als prior van het convent van 1995 tot 2002.

Onder de grote zilverlinde in de Engelse Tuin bouwde cfr. Ambroos een liturgisch centrum (A.K.L.) uit met vele medewerkers. In heel Vlaanderen waren de misboekjes bekend en in gebruik die in vele edities werden uitgegeven in de nadagen van Vaticanum II en van de liturgische vernieuwing. Cfr. Ambroos leefde wat idioritmisch in dit ‘Ambrosianum’ langs de zijkant van de gemeenschap, aan de rand van het weelderig natuurschoon van onze conventstuin. Als priester bleef hij vier decennia trouw op post als onderpastoor  in de Sint-Niklaasparochie van Zoerle-Parwijs en was hij sterk betrokken bij de Chiro ter plaatse. Maar ook bewaarde cfr. Ambroos bijzondere aandacht voor het welzijn van zijn confraters in een heel persoonlijk contact. Als raadslid bereidde hij zijn dossiers goed voor. Hij had aandacht voor vele broederlijke beslommeringen. Hij dacht mee op het niveau van de canonie, haar geestelijk en materieel welzijn, haar apostolaat en dienst aan de Kerk. Ondanks zijn zwakke gezondheid nam hij toch aan om prior te zijn van het convent en als administrator bereidde hij nauwgezet de prelaatskeuze voor van 2002. Het laatste jaar prioraat had hem danig vermoeid . Hij trok zich stilletjes terug en verdween in de achtergrond van het gemeenschapsleven. Wat hem nog restte aan veerkracht implodeerde. Enige tijd woonde hij op het ziekenkwartier, maar ook daar vond zijn onrustige ziel geen soelaas. Hij was dankbaar voor de kans die hem werd gegeven om zijn intrek te nemen in het Rusthuis Sint-Jan, bij de Broeders van Liefde, in Zelzate. Hij woonde er sinds 23 februari 2011 onafgebroken met andere medebroeders van Tongerlo. Daar pakte hij een nieuwe lange adem.  Op Gaudete zondag 2015 schreef cfr. Ambroos: “De weg van 70 naar 80 liep voor mij heel vlot, de weg van 80 naar 90 loopt wat steiler…God is mijn herder,‘k ben veilig bij Hem”. Het voorbije jaar ging het telkens wat minder met zijn algemeen welbevinden en zijn broze gezondheid kwijnde weg.

Eens komt de grote zomer waarin zich ‘t hart verblijdt, God zal op aarde komen met groene eeuwigheid, zingt een kerklied. Rond het middaguur van 22 juni 2017 is de volle zomer aangebroken voor onze confrater Ambroos Raymond De Grave en ontsliep hij gelovig in de vrede des Heren.

“Ik ben heel dankbaar voor het geloof dat ik van mijn ouders kreeg. Ik ben heel dankbaar voor wat ik van de abdij ontvangen heb, en voor wat ik voor de abdij heb mogen doen. Dit is geen afscheidsbrief maar een dankbetuiging” (brief van 13.12.2015).

Voor onze medebroeder Ambroos vieren wij de uitvaartliturgie in zijn abdijkerk van Onze-Lieve-Vrouw-ten-hemel-opgenomen op  28 juni 2017 en leggen hem te ruste bij zijn medebroeders op Tongerlo’s abdijkerkhof in de verwachting van de wederkomst des Heren.

Vrijdag 26 mei 2017

Naar jaarlijkse traditie vieren wij daags na Hemelvaart het verbondsfeest met de zusters jozefienen uit sint-Niklaas. Dit  gebedsverbond ontstond in de periode van de Twee Wereldoorlog toen de zusters belangrijke steun gaven aan de abdij. Toen de oorlog voorbij was werd de materiële steun vervangen door een wederzijdse geestelijke steun door het gebed.

Dit jaar was de abdijgemeenschap te gast in Sint-Niklaas. Een flinke delegatie vertrok om 9.00 u met een busje richting Waasland, terwijl de prior achterbleef voor de thuis wacht. Na aankomst vierde men samen de eucharistie in de kapel van het wzc ’t Hof. Aansluitend werd duchtig bijgepraat bij een aangename receptie en een feestelijke middagmaal. De feestdag werd afgesloten met een bezoek aan het recent vernieuwde rustoord Tereken in Sint-Niklaas.

          

Maandag 1 mei 2017

In mei leggen alle vogels een ei! Ook de slechtvalken op onze toren hebben dit jaar drie eitjes gelegd. Eentje daarvan is reeds uitgekomen.

Hiermee is nog eens aangetoond dat onze abdij en de onmiddellijke omgeving een belangrijk biotoop vormen voor allerlei fauna en flora. Ter illustratie plaatsen we hier nog een reeks foto’s (van hoofdzakelijk vogels) die hier regelmatig te zien zijn. Met dank aan Jan Nuyts voor de mooie foto’s.

 

Bosuil
Bosuil
Bosuil

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aalscholver
Eekhoorn
Dodaars

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Buizerd
Buizerd
Buizerd

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Grote karrekiet
Torenvalk
Torenvalk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Grote zilverreiger
Mandarijneend

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ijsvogel
Ijsvogel
Ooievaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ooievaar
Ooievaar

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Steenuil
Slechtvalk
Slechtvalk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Slechtvalk
Slechtvalk
Slechtvalk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Slechtvalk
Slechtvalk kuiken
Slechtvalk kuiken

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 19 april 2017

Tijdens de paasweek brachten we een bezoekje aan onze buurvrouwen, de reguliere kanunnikessen van het H. Graf. Dat was intussen al een heel tijdje geleden en zo hadden we heel wat bij te praten. Een hartelijke ontvangst, een aangenaam samenzijn, een hartige versnapering …. het werd een fijne namiddag samen.

 

               

Zondag 24 april 2017

Met Beloken Pasen of de zondag van de Goddelijke Barmhartigheid sloten we de feestelijke paasweek af. We mochten ons voor de diensten van de Goede Week en Pasen verheugen op een talrijke opkomst van gelovigen. Dat is voor ons altijd een sterke bemoediging.

Om nog wat na te genieten plaatsen we hier nog twee geluidsopnames van onze feestelijke paasvespers. De vespers verlopen volgens onze eigen premonstratenzerritus.

Na de intredeprocessie onder het zingen van het Kyrie eleison, volgt de vespers in eigenlijke zin met het zingen van psalm 110, de messiaanse psalm die elke zondag in het avondgebed voorkomt en die we op Christus mogen toepassen: Hij leeft en Zetelt aan Gods rechterhand (1 Petr. 3,22). Na de korte schriftlezing, waarin uiteraard de paasboodschap weer­klinkt, antwoorden we met het gregoriaanse Haec dies, een zin uit paaspsalm 118: Dit is de dag die de Heer heeft gemaakt, laat ons hem vieren in blijdschap. De paasjubel wordt verder gezet in het Alleluia dat onmiddellijk volgt, met een vers dat eigen is aan de dag.
Daarna zingen we, zoals elke dag in het avondgebed, het Magnifi­cat, het danklied van Maria en van de Kerk. Dit danklied krijgt in de paastijd zijn diepste betekenis , nu de Kerk vol vreug­de is om het paasmysterie waaruit zij is voortgekomen: Wonderbaar is het, wat Hij mij deed, de Machtige, groot is zijn Naam  (Lc. 1,49). De anti­foon bij het Magnificat verwijst naar het evangelie van de dag. Zoals op elke dag volgen dan de slotgebeden, het Onze Vader en het afsluitend gebed.

In het tweede deel van de paasvespers begeeft de gemeenschap zich naar het doopwater, dat tijdens de paaswake werd gezegend voor de doopher­denking en voor de hernieuwing van de doopbeloften en de geloofs­belijdenis. Ondertussen zingen we psalm 114: Toen Israël uit Egyp­te vertrok …, terwijl we eraan denken dat wij christenen sinds ons doopsel weggetrokken zijn uit de slavernij van de zonde en het kwaad. Het water van ons doopsel is voor ons bron van leven ge­worden. Als we bij het water aankomen, weerklinken dan ook de laatste verzen van deze psalm: God maakt rotsige grond tot een waterpoel en harde steen tot een bron. Op de lezing die spreekt van ons doopsel, antwoorden we met een Alleluia en een vers dat naar de liturgie van de volgende dag ver­wijst. Ondertussen wordt het water bewierookt. Tenslotte spreekt de voorganger een gebed uit.

In het derde deel, terwijl de gemeenschap zich naar het kruis begeeft, wordt de lofzang uit het boek der Openbaring gezongen, waarin alweer het paasmysterie van Christus en zijn Kerk weer­klinkt: Christus is het Lam Gods, Hij heeft zijn leven voor ons gegeven; en wij, die door ons doopsel met Christus zijn be­kleed (Gal 3,27), vormen de Kerk, de bruid van het Lam. Zo komt de gemeenschap aan bij het kruis, dat sinds Jezus’ kruis­dood teken van ons heil is geworden, onze levensboom. Want op het kruis werden de machten van het kwaad gebonden, werd onze dood gedood (prefatie van Kruisverheffing). Bovendien worden we, nadat we bij het water ons doopsel hebben herdacht, hier bij het kruis herinnerd aan ons vormsel, toen de vorm­heer ons de handen oplegde en met het heilig Chris­ma een kruis tekende op ons voorhoofd. Na een lezing waarin over het kruismysterie wordt gesproken, ant­woorden we met de woorden van Paulus in de Romeinenbrief: Chris­tus resurgens …, Christus, uit de doden verrezen, sterft niet meer: de dood heeft geen macht meer over Hem. Het kruis is voor ons het teken van Christus’ overwinning op de dood geworden. Tijdens deze zang wordt het dan ook bewierookt. Tenslotte bidt de voorganger een passend gebed. Dan komt het slotvers van de ganse viering als echo en bevestiging van de intredezang: God heeft Hem hoog verheven … Jezus Chris­tus is de Heer  (Fil. 2,9-11).

Zoals elke avond besluiten we met een groet aan Maria, de moeder van de Verrezene: Regina Caeli  …, Koningin van de hemel, verheug u, omdat Hij die gij hebt mogen dragen, verrezen is, zoals Hij gezegd heeft. We vragen Maria voor ons te bidden, opdat wij die de verrijzenis vieren van haar Zoon, zijn beloften en onze roe­ping waardig mogen worden.

 

Vespers van zaterdag in de paasweek

 

Vespers van de tweede zondag in de paasweek (Beloken Pasen)

 

Zaterdag 15 april 2017

De voorbije twee weken werd verder gewerkt aan de aanleg van de grasperken op ons voorplein. De fontein werd hersteld. De grond werd geëgaliseerd en klaargemaakt. De sproeiers werden aangesloten en getest. De besturingsinstallatie geïnstalleerd. De komende dagen wordt verder gesproeid om de grond te bevochtigen (de voorbije weken was het immers vrij droog). Zo hopen we volgende week gras te kunnen zaaien.

 

                                

 

Vrijdag 14 april 2017

Het is Goede Vrijdag. We herdachten de kruisdood van onze Heer Jezus Christus. Daarbij mochten we ons verheugen op een talrijke opkomst van gelovigen, van alle leeftijden.

 

                            

Zondag 9 april 2017

Vandaag, met palm- en Passiezondag, hebben we de Goede Week ingezet. Traditiegetrouw openden wij de zondagsdienst in de Tiendschuur met de palmzegening. Daarna volgde de palmprocessie naar de abdijkerk waar de dienst werd verder gezet met de gezongen passie en de eucharistie.

                  

Video Palmzondag

Woensdag 5 april 2017

De voorbije weken werd er hard gewerkt in het Erfgoedhuis. Een ploeg vrijwilligers verhuisden al onze handschriften (dat zijn er honderden!) van het oude archief naar de juiste afdeling in het Erfgoedhuis. Elk perkament wordt in een nieuwe, zuurvrije map geplaatst, genummerd en vervolgens in zuurvrije archiefdozen opgeborgen.

Ook de oude drukken uit onze bibliotheek worden volop verhuisd naar hun nieuwe locatie. Een heel arbeidsintensief gebeuren. Alle boeken moeten met zorg in bakken geladen worden, dan verplaatst worden naar het Erfgoedhuis en daar dan weer in de rekken geplaatst worden. Maar onze medewerkers kennen intussen de knepen van het vak. Met toewijding storten ze zich op hun opdracht.

Het werk aan de handschriften:

            

            

 

Het ophalen van de oude drukken in de oude bibliotheek:

           

           

Een nieuwe locatie voor de oude drukken in het Erfgoedhuis:

           

           

          

           

 

Zondag 26 februari 2017

In het gezin vader Pieter Van Dijck en moeder Jozefien Perck werd op 10 januari 1923 Cyriel geboren. Twee dagen later werd hij gekerstend in de parochiekerk van O.-L.-Vrouw te Boom. Samen met zijn zus Alice en de kinderen uit het eerste huwelijk van vader Van Dijck, Frans en Célestine, groeide Cyriel op in het land van rijke steenbaronnen. In 1934, op elfjarige leeftijd, begon hij met de Grieks-Latijnse humaniora aan het college te Boom. De tweede helft van zijn humaniora was hij intern in het Sint-Michielscollege te Brasschaat. Na zijn retorica trad Cyriel in als norbertijn in de abdij van Averbode en ontving op 12 september 1939 het witte ordeshabijt en de kloosternaam Leo van prelaat Gummarus Crets. Het noviciaat en de studie filosofie waren getekend door de oorlogsjaren en de vernielende brand van de abdij van Averbode op 29 december 1942. Op 12 september 1941 sprak hij zijn geloften uit in de handen van abt-coadjutor Emmanuël Gisquière.

In september 1943 deed cfr. Leo een transitus naar de canonie van Tongerlo samen met confrater Dominicus François. Op 27 september werden beiden opgenomen in de canonie van Tongerlo. Het was nog volop oorlog wanneer cfr. Leo op 23 december 1944 in Leuven tot subdiaken werd gewijd door mgr. Carton de Wiart. Op 15 april 1945 ontving hij de diakenwijding te Mechelen van mgr. Van Cauwenberg, die hem te Tongerlo ook tot priester wijdde op 12 augustus 1945, met 18 maanden pauselijke dispensatie. Na zijn studie theologie werd hij in 1946 naar Rome gestuurd om kerkelijk recht te studeren aan de Pauselijke Universiteit Gregoriana. Hij behaalde er in 1951 zijn doctoraat.
Prelaat Emiel Stalmans benoemde hem bij zijn terugkomst in Tongerlo alras tot circator op 6 september 1951 en zo werd hij meteen ook lid van de raad van de prelaat. Ook werd hij benoemd tot geprofestenmeester. In 1952 werd hij novicemeester van het Algemeen Noviciaat. Prelaat Boel benoemde hem in 1953 tot prior van het convent, studieprefect en vestiarius.
De vele bedieningen in zeer korte tijd waren voor de jonge Leo Van Dyck net iets te veel voor zijn studieuze geest. In 1956 diende cfr. Leo rust te nemen, en vond een gastvrij verblijf in de norbertinessenpriorij van Oosterhout. In die tijd vertaalde hij, ten gerieve van de norbertinessen, de statuten van 1945 van de monialen van de orde van Prémontré in het Nederlands.
Terug op krachten gekomen, werd hij op 23 februari 1957 benoemd tot privé-secretaris van abt-generaal Hubertus Noots te Rome. Deze opdracht zou hij ook verder zetten onder abt-generaal Norbert Calmels tot 11 februari 1966. Hij bekwaamde zich van 1957 tot1959 aan de Scuola di archivista, paleografia e diplomatica als gediplomeerd archivaris-paleograaf.
Ondertussen was cfr. Leo Van Dyck sinds 9 juli 1956 intens betrokken geraakt om, als delegaat van de Romeinse Congregatie voor de religieuzen, de zelfstandige vrouwenkloosters van de Orde van het H. Graf in een federatief verband samen te brengen. Een taak die hij met toewijding en deskundigheid heeft vervuld tot 1986.
Na zijn vertrek uit Rome in 1966 werd hij rector van de zusters van het H. Graf in de Emmaüspriorij te Maarssen (NL) die het centrum was geworden van waaruit de vernieuwing van de kanunnikessen van het H. Graf werd gestimuleerd. Confrater Leo wist diverse gemeenschappen van kanunnikessen op het spoor te komen en werd voor hen een bekwaam juridisch adviseur en geestelijk raadsman. Ook voor vele zusters persoonlijk was hij een spiritueel leidsman.
Door toedoen van prelaat Koenraad Stappers van Averbode, was cfr. Leo als deskundige voor de Brabantse Circarie, nauw betrokken bij het Generaal Kapittel van 1968. Hij werd secretaris van de commissie aan wie de redactie van de Constituties werd toevertrouwd.
Na het overlijden van archivaris Milo Koyen op 3 januari 1977, werd confrater Leo gevraagd om vanuit Maarssen terug te komen naar Tongerlo om er de taak van archivaris op te nemen. Op 6 februari 1978 is confrater Leo terug in Tongerlo, waar hij tot op gezegende leeftijd, meer dan 30 jaar, de studerende en publicerende archivaris was “die uit zijn schat oud en nieuw tevoorschijn haalde”. 32 jaar lang was hij lid van de commissie voor ordesgeschiedenis. Hij had een schrander verstand, een sterk geheugen, een opmerkzame geest en een in alle opzichten gevoelig hart. Hij was een man van eruditie en nauwgezetheid.
Ondanks zijn beperkte gezondheid heeft cfr. L. Van Dyck zich met grote verdiensten helemaal gegeven voor het Godgewijde leven in de Kerk, voor de orde van Prémontré, voor de Associatio van de reguliere kanunnikessen van het H. Graf en voor zijn abdij van Tongerlo.
Na een lange hospitalisatie in Geel nam hij zijn intrek in het WZC De Winde te Veerle voor meer ondersteuning en omkadering op 13 maart 2014.
Na maanden van afnemende gezondheid en van mentale verzwakking stierf hij op zondagavond 26 februari 2017.
Aan het einde van zijn “Chronographia vitae meae “schreef cfr. Leo op 13 juni 2009: “Als de dag komt dat ik mag gaan hemelen, gedenk u mijner in uw gebed. AMEN.”.
Met dankbaarheid zullen wij op vrijdag 3 maart 2017 de eucharistie vieren en onze senior canoniae in zijn 95ste levensjaar en 75 volle jaren religieuze professie in Onze-Lieve-Vrouwabdij van Tongerlo eerbiedig ten grave gedragen.

Donderdag 16 februari 2017

Vroeg deze morgen overleed onze medebroeder Laurentius Frans De Smet.

 

Het was hoogzomer in Belsele, als Frans geboren werd op 4 augustus 1935 in het gezin van Antoon De Smet en Germana Vennens. Hij werd op 6 augustus gedoopt in de kerk van Sint-Andreas en Sint-Gislenus te Belsele-Waas. Hij ontving aldaar ook het H. Vormsel uit de handen van Mgr. Cuvelier op 28 juni 1946.
In 1953 beëindigde hij de retorica aan het Sint-Jan Berchmanscollege te Antwerpen.
Op 15 september 1953 ontving hij van prelaat Joost Boel het witte ordeskleed en de kloosternaam Laurentius. Twee jaar later verbond hij zich door professie aan de canonie van Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo.
Mgr. B. Sloskans wijdde hem tot subdiaken in de kerk van de zusters Norbertinessen te Veerle op 28 september 1958. Op Allerzielen van datzelfde jaar werd hij diaken gewijd in de abdijkerk te Averbode door Mgr. P. C. Schoenmaeckers. Mgr. C. A. Vanuytven wijdde in Tongerlo cfr. Frans tot priester op 9 augustus 1959.
Als jonge priester was hij werkzaam bij de Bouworde, Oostpriesterhulp, het Apostolaat voor Kerkelijk Leven, als predikant van retraites en gewestproost van de B.J.B.-meisjes (boerenjeugdbond).
Van 1970 tot 1992 was hij directeur van de Lourdesbedevaarten van de Belgische Boerenbond.
Hij werd Chapelain d’honneur des Sanctuaires Notre-Dame de Lourdes. In 1986 werd hij opgenomen in de Ordre souverain Militaire Hospitalier de Saint Jean de Jérusalem, de Rhodes et de Malte in de hoedanigheid van Chapelain magistral.
Hij was secretaris van Prelaat Hermenegild Noyens van 1983 tot 1993. In 1994 werd hij algemeen directeur van de zusters Jozefienen van Sint-Niklaas en in 2004 werd hij rector aldaar.
Hij mocht er delen in wat de congregatie van de zusters Jozefienen drijft: caritate serviam – ik zal dienen in liefde.
Cfr. Frans begeleidde tientallen transporten met hulpgoederen naar verpauperde mensen in Roemenië, geen moeite was hem teveel. Hij onderhield ook bijna geheime contacten met berooide medebroeders uit het communistische Oostblok.
Het was in 2004 dat zijn gezondheid een eerste deuk kreeg met een hartinfarct. Hij herstelde echter goed. In 2009 vierde cfr. Frans zijn gouden priesterfeest met familie en vrienden.
Stilletjes slopen in zijn leven vormen van vergeetachtigheid binnen. Hij ging dankbaar in op het aanbod om beter omkaderd te wonen in Het Hof, dicht bij de gemeenschap van de zusters Jozefienen. Hij verliet zijn serviceflat in het voorjaar van 2014. Stilaan werd het onmogelijk om nog de eucharistie voor de zusters te celebreren.
Hij werd door de zusters met de beste zorgen omringd maar het voortschrijdend proces was niet te stuiten. Zo vaak wist hij deemoedig te zeggen; “ik mag niet klagen”. Hij leefde stil en teruggetrokken op zijn kamer en verzonk in gehele afhankelijkheid.
Een recente maagbloeding verzwakte hem nog meer. Maar ook dit kwam hij te boven. Zaterdag 11 februari 2017, op de gedachtenis van de eerste verschijningen in Lourdes in 1858, werd zijn gezondheid minder goed. Op donderdag 16 februari is hij in de morgen overgegaan uit de eindeloze verstilling naar de levendige vreugde van de ontmoeting met de verrezen Heer.
In zijn mariaal apostolaat heeft cfr. Frans zeker ook het evangelie van de bruiloft van Kana (Joh. 2,1-11) gelezen en verkondigd. Van Maria mocht hij dan telkens leren te doen wat Jezus zegt. Als dienaar heeft hij de zes kruiken gevuld met water, zoals gevraagd. En zijn werk en inzet heeft hij aan de Heer Jezus toevertrouwd, die doorheen de trouwe dienst van zijn leerlingen een overvloed aan wijn van vreugde schenkt aan de mensen.

Wij houden voor cfr. Laurens Frans De Smet in zijn abdijkerk van Tongerlo de uitvaartliturgie op zaterdag 25 februari 2017 en begeleiden hem nadien naar zijn laatste rustplaats op het abdijkerkhof, grenzend aan de Engelse tuin waar de eerste tekenen van de lente reeds dagen in klank en kleur.

Vrijdag 3 tot vrijdag 10 februari 2017

Ruim 20 jaar na de restauratie van de abdijkerk is het interieur toe aan een grondige onderhoudsbeurt. Daartoe werd een hoogtewerker ingezet die met veel kunst en vliegwerk de kerk werd binnen gemanoeuvreerd. Voorzichtig, om de vloer niet de beschadigen, werd ‘de spin’ dan rondgereden om overal het stof te kunnen verwijderen van monelen, borstweringen, vensterbanken enz. Je staat er van te kijken hoeveel stof zich heeft opgestapeld in al die jaren. Het was een hele arbeidsintensieve klus die professioneel werd aangepakt. Er werd hard gewerkt zodat de werkzaamheden binnen het voorziene tijdsbestek konden worden afgerond.

                  

             

Links: na de poetsbeurt; Rechts: voor de poetsbeurt

Zondag 5 februari 2016

Regelmatig wordt het Klais orgel (1933) van de abdijkerk aan een onderhouds- en herstellingsbeurt onderworpen. Dit jaar is men begonnen met het herstel van de registerbalgjes van het boven-, onder-, midden- en hoofdwerk, in totaal 45 balgen. Ze zijn zwaar vervuild en enkele hebben gaten in het leer waardoor ze aan vervanging toe waren. Eerst werden de registerkasten geopend en de magneetplanken losgemaakt. Vervolgens werden de registerbalgen weggenomen en naar het atelier van Verschueren Orgelbouw te Ittervoort (Nederland) gebracht.

 

In het atelier werd het oude leer verwijderd. Daartoe wordt het eerst nat gemaakt en afgeschraapt. Vervolgens wordt het geheel langs een schuurband gehouden om alle laatste restjes
leer en oude lijm te verwijderen. Tenslotte wordt er opnieuw beenderlijm aangebracht en een nieuwe strook leer.

         

Na herstel zien de balgjes er weer als nieuw uit. Om ervoor te zorgen dat de vouw in het leer goed in vorm blijft (en het leer bij het neergaan van de balg niet naar buiten geduwd wordt) zal de balg een aantal uur onder gewicht geplaatst worden zodat het leer in gesloten toestand goed samengedrukt wordt.

De laatste stap is dan het opnieuw op hun plaats monteren van de vernieuwde balgjes.

            

 

Zaterdag 4 februari 2017

De voorbereidende werken voor de aanleg van een nieuw grasperk op het voorplein zijn bijna afgerond. De buizen voor het besproeiingssysteem zitten in de bodem en de grond wordt nog eens omgeploegd om de doorsijpeling van het water te bevorderen. Van de gelegenheid maken we gebruik om de bomen eens grondig bij te snoeien. Het lek in de fontein zal eerstdaags worden hersteld. Later volgt nog de installatie van het besturingssysteem voor de besproeiing. En zo gauw de lente zich aandient wordt het nieuwe gras ingezaaid.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 3 februari 2017

In opvolging van de werken aan de oostelijke omwalling wordt elke vrijdagmorgen een werfvergadering gehouden. Wie is hierbij aanwezig?: de aannemer, de werfleider, de architect, de ingenieur, de veiligheidscoördinator en provisor Kris De Brabander. Samen bespreken ze de situatie op de werf, de voortgang van de werken, de moeilijkheden die een oplossing vragen, de beslissingen die genomen moeten worden.

Niettegenstaande het koude weer van de voorbije weken is er veel werk verzet op de werf. De rest van de muur werd in de stellingen gezet. Waar nodig werden funderingen gegoten voor de steunberen. Het bovenste deel van de muur, daar waar de stenen echt versleten waren, werd afgebroken. Heel wat voegen werden uitgeslepen en uitgekapt en heel wat slechte stenen uitgepikeerd. Zo wordt een heel gedeelte van de lange muur voorbereid voor metsel- en voegwerk zodra het weer dat toelaat.

De hoektoren ‘Den Herman’ is een apart verhaal. Door de slechte toestand van het gebouw kunnen hier maar kleine stapjes na elkaar gezet worden. Aan de buitenkant worden slechte stenen en voegen verwijderd, nieuw raamkozijnen geplaatst, trapgevels heropgemetst. Binnenin wordt ook heel wat metselwerk verricht, houten balken vervangen of verstevigd, muurankers geplaatst. Binnen enkele weken zal men beginnen aan de heropbouw van het dak.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 1 februari 2017

De inrichting van ons nieuw Erfgoedhuis krijgt meer en meer vorm. Na de inrichting van het bureel van de archivaris en de lees-en consultatieruimte wordt werk gemaakt van de gefaseerde verhuis. Van onze collecties kreeg de postzegelverzameling als zijn plaats. Ook het beeldarchief (foto’s, dia’s, films, video’s, DVD’s en postkaarten) werd al overgebracht. De collectie liturgische textiel wordt stelselmatig overgebracht.

Het archief  van de norbertinessen van Veerle heeft zijn eigen locatie binnen het erfgoedhuis en wordt nu verder op orde gebracht. Het archief van de abdij werd al gedeeltelijk ingericht: de handschriften werden de voorbije dagen verhuisd en momenteel is men bezig met de registers.

We vermelden graag dat de technische inrichting van het erfgoedhuis (rekken, kasten enz.) verloopt met de expertise en de financiële steun van de Provincie Antwerpen. Met steun van Erfgoed Vlaanderen is het erfgoedhuis streng beveiligd met veiligheidssloten en een inbraak- en brandalarm.

Enkele binnenzichten:

Lees- en consultatieruimte
Lees- en consultatieruimte

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gang
Traphal

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Archief
Archief
Archief
Handschriften in het oude archief
Collecties en beeldarchief
Collecties en beeldarchief
Collecties en beeldarchief
Gang

 

 

 

Vrijdag 16 december 2016

De restauratie aan onze westelijke omwalling vordert. De eerste resultaten laten zich stilaan zien. Een eerste stuk wordt nu gevoegd waarna de stelling kan verhuizen. Zo zal men stelselmatig opschuiven in de richting van de poort. Het voorbije weekend gingen koperdieven wel aan de haal met de elektriciteitskabels van de aannemer.

2016_04-westelijke_omwalling-110-lr    2016_04-westelijke_omwalling-111-lr2016_04-westelijke_omwalling-109-lr

Donderdag 15 december 2016

Op het gelijkvloers van de prelatuur worden nieuwe voorzetramen geplaatst. De voorbije jaren proberen we hierin stelselmatig te investeren op diverse locaties van de abdij. Zo houden we de koude buiten en de warmte binnen. Dat scheelt ook een centje in onze stookkosten!

ramen-prelatuur-100-lr    ramen-prelatuur-101-lr

Dinsdag 13 december2015

Elke zomer van het zelfde laken een broek: na maanden van zorgzaam maaien, bemesten en onkruidbestrijding verandert ons groene voorplein, na enkele dagen van zomerse hitte, telkens weer in een verdorde steppe. Om daar iets aan de doen wordt nu een beregeningssysteem aangebracht. Een pomp zal water uit onze waterput door een heel buizensysteem heen stuwen en tientallen sproeiers zullen ’s nachts het voorplein besproeien voor zover dat nodig is. Een computer en een weerstation berekenen de noodzaak om te besproeien en de hoeveelheid die nodig is. In deze winterperiode wordt de infrastructuur aangelegd. In de lente wordt een nieuwe grasmat gezaaid en kan het hele systeem operationeel worden.

voorplein-100-lr    voorplein-101-lr

Maandag 12 december 2016

Wie voortaan de abdijsite betreedt moet er rekening mee houden dat dit niet langer ongezien zal gebeuren! God waakt over ons, maar wij waken voortaan over u! Een batterij bewakingscamera’s moet onze abdij beveiligen tegen ongenode gasten die zich niet voor het geestelijke maar voor het materiële binnen onze muren begeven. De potentiële dief weze dus gewaarschuwd: uw gangen worden nagegaan! En nee, we zeggen niet waar ze hangen …..

bewakingscamera

Maandag 21 november 2016

Met financiële ondersteuning van het Léon Courtin-Marcelle Bouché Fonds, beheerd door de Koning Boudewijnstichting, werden twee oude catalogen van onze abdijbibliotheek gerestaureerd. Het werk werd zorgzaam uitgevoerd door mevrouw Marijn de Valk uit Middelburg (NL) (met danl voor de foto’s). De catalogi dateren van 1625 en 1707 en zijn van groot belang omdat ze een goed idee geven van het boekenbezit uit die periode en zo ook van het intellectuele en geestesleven van de abdij in de 17de eeuw.

 

2016_11_restauratie_catalogi-114-lr   2016_11_restauratie_catalogi-123-lr 2016_11_restauratie_catalogi-131-lr   2016_11_restauratie_catalogi-128-lr2016_11_restauratie_catalogi-147-lr   2016_11_restauratie_catalogi-143-lr   2016_11_restauratie_catalogi-113-lr   

2016_11_restauratie_catalogi-132-lr   2016_11_restauratie_catalogi-144-lr2016_11_restauratie_catalogi-120-lr   

 

Vrijdag 28 oktober 2016

De voorbije dagen, van zaterdag 22 tot donderdag 27 oktober, was abt Jeroen in Rome voor de Commissie van het generalaatshuis van onze orde. Deze commissie houdt zich bezig met de herinrichting en bestemming va het generalaat van onze orde. Dit huis omvat de curia van onze orde (het bestuur met o.m. met de abt-generaal, de procurator, de econoom en de postulator) als het Sint-Norbertuscollege waar studenten van binnen en buiten de orde gehuisvest worden. Gebouwd na de Tweede Wereldoorlog is dit huis dringend aan renovatie toe. Hiervoor dient de commissie een analyse en een plan op te maken.
Van zijn verblijf in Rome maakte abt Jeroen ook gebruik om de algemene audiëntie bij te wonen. Op het einde had hij een korte ontmoeting met paus Franciscus. Aan de foto’s te zien hadden beide prelaten er blijkbaar veel pret in. Bleek dat paus Franciscus uitriep: ‘Aha, nog een andere paus …’.

2016_audientie-100   2016_audientie-101

Dinsdag 20 september 2016

Op het middaguur overleed in het WZC Sint-Jozef te Wiekevorst onze medebroeder Frits Vermeyelen.

vermeylen_frits-104-lrHet nieuwe jaar was in 1938 nog maar juist begonnen wanneer op 2 januari in het gezin van vader Georges Vermeylen en moeder Angèle Minnaert een derde kindje werd geboren. Nog dezelfde dag werd de zoon gedoopt als Wilfried in de kerk van O.-L.-Vrouw ter Sneeuw te Borgerhout. Wilfried groeide op samen met zijn drie broers en twee zussen. Lange tijd was hij acoliet in zijn parochiekerk. Hij volgde zijn middelbare studies aan het Sint-Henricusinstituut en was er geëngageerd als leider in de Katholieke Studenten Actie.
Op twintigjarige leeftijd trad hij in bij de norbertijnen van Tongerlo en ontving van prelaat Joost Boel het witte ordeshabijt op 28 augustus 1958 en de kloosternaam Reinhard. Hij verbond zich omwille van Christus met de abdijgemeenschap van Tongerlo op het feest van Sint-Augustinus in 1960.
Mgr. Amandus Vanuytven, bisschop van onze toenmalige Congomissie, wijdde hem tot subdiaken op 5 april 1964, tot diaken op 30 aug. 1964 en tot priester op 1 augustus 1965.
Cfr. Frits werd al vlug een gewaardeerd jeugdpredikant. In de parochie van Heultje was hij werkzaam o.a. bij de Chiro. Van 1969 tot 1985 was hij de bewogen godsdienstleraar in de school voor bijzonder onderwijs ‘Tongelsbos’.

In de zeventiger jaren bekommerde zich ook om vele thuisloze kinderen via de werking van Familiale Tehuizen. Hij was een tijdlang diocesaan inspecteur voor het godsdienstonderricht in het Bijzonder Onderwijs. In de Sint-Nicolaasparochie te Zoerle-Parwijs was hij pastoor van 1988 tot 1997. Nadien was hij pastoraal werkzaam in het WZC Sint-Jozef en in de parochie Sint-Jan-Baptist te Wiekevorst.
Cfr. Frits was heel zijn priesterleven heel toegankelijk voor alle mensen in nood en bracht edelmoedig soelaas waar mogelijk. Zijn sterke betrokkenheid op kwetsbare mensen bracht hem tot een evangelische zelfverloochening. Niet zelden liep hij verloren in engagementen die te ver boven zijn organisatorische en emotionele krachten uit gingen.
Dan kwam er vaak weer een tijd van aanleunen bij zijn abdij, maar even vlug wist hij zich intens te engageren vanuit zijn gevoelige aanspreekbaarheid. Hij stelde voor zichzelf werk- en weekschema’s op, maar keer op keer werd dit voor hem een onleefbaar patroon waarin hij verdorde en verstikte. Telkens weer zocht hij zuurstof en vrijheid in vele vormen van pastorale en persoonlijke dienstbaarheid.
Het putte hem vaak uit en bracht ook tijden van ontgoocheling, ontmoediging en bezinning.
Cfr. Frits was sterk getroffen door de horizontale en verticale dimensie van het christelijk en religieus leven. Zijn aandacht ging breed uit naar onmiddellijke leniging van nood. Alles zette hij daarvoor opzij en stapte zo nodig doorheen structuren en regels. Diep en hoog ging zijn verlangen naar mystieke verbondenheid met God en innige navolging van de goedheid die ons in Christus is verschenen. Hij voedde zich aan de hooggestemde literatuur van mystieke schrijvers en nam ook hierin anderen mee in hun geestelijke opgang. Hij wist heel joviaal en vriendelijk met mensen om te gaan om hen zo dichter bij de Heer Jezus te brengen.
In de voorbije jaren voelde hij zijn gezondheid kwijnen. Er was reeds langer een ademnood merkbaar en een hartzwakte stuurde aan op een ingrijpende operatie in 2014. Zijn gezondheid bleef hem beperkingen opleggen. In de voorbije maanden moest hij veel prijsgeven en diende hij met meer zorgen te worden omringd. Hij voorvoelde dat de krachten minderden. In gebed en vertrouwen zag hij uit naar de komst des Heren. Hij ontsliep op het middaguur in Gods’ vrede op 20 september 2016. Augustinus’ woorden worden voor cfr. Frits helemaal bewaarheid:
“Onrustigis ons hart, totdat het rust vindt in U.”
De uitvaartliturgie werd voor hem gevierd in de abdijkerk van Tongerlo op 24 september 2016. Eerbiedig droegen wij cfr. Frits te ruste bij zijn overleden medebroeders in de schaduw van de abdijkerk.

Donderdag 15 september 2016

Enkele weken geleden liet de klepel van onze klok Lambertus het afweten en donderde naar beneden. Vandaag werd een nieuwe klepel bevestigd. Op zaterdag 17 september – de gedachtenis van de H. Lambertus – wordt de klok opnieuw in gebruik genomen.

2016_09_lambertus-103-lr     2016_09_lambertus-101-lr
2016_09_lambertus-100-lr                        2016_09_lambertus-104-lr

Maandag 15 augustus 2016

Vandaag vieren we het hoogfeest van Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming, tevens het patroonsfeest van onze abdij. Dankzij het mooie weer kon de receptie na de hoogmis in optimale omstandigheden verlopen. Voor de abdijgemeenschap een gelegenheid om onze kerkgangers eens in andere omstandigheden te ontmoeten. De fanfare Sint-Cecilia uit het dorp gaf aan het hele gebeuren een aangename (en professionele) muzikale toets.

2016_08-olv_tenhemelopneming-101-lr     2016_08-olv_tenhemelopneming-102-lr
2016_08-olv_tenhemelopneming-107-lr            2016_08-olv_tenhemelopneming-109-lr
2016_08-olv_tenhemelopneming-110-lr            2016_08-olv_tenhemelopneming-111-lr
2016_08-olv_tenhemelopneming-112-lr     2016_08-olv_tenhemelopneming-115-lr
2016_08-olv_tenhemelopneming-116-lr     2016_08-olv_tenhemelopneming-117-lr
2016_08-olv_tenhemelopneming-118-lr     2016_08-olv_tenhemelopneming-119-lr
2016_08-olv_tenhemelopneming-120-lr            2016_08-olv_tenhemelopneming-121-lr

Maandag 15 augustus 2016

In de morgen van dit mooie hoogfeest van Maria is onze oudste medebroeder, Giselbertus Marcel Hendrickx, overleden.

In het gezin van Jos Hendrickx hendrickx_marcel (109b) LRen Leonie Vandenbergh werd op het feest van Sint-Dimpna, patrones van de ‘Barmhartige Stede’ en tevens Pinksteren, Marcel geboren op 15 mei 1921.  Daags nadien werd hij gedoopt in de Sint-Amanduskerk. Het H. Vormsel ontving hij in diezelfde kerk op 5 juli 1933.
Hij groeide op in het landelijk Geel samen met zijn broer en twee zussen. Hij liep school aan het Sint-Aloysiuscollege en voltooide zijn humaniora in de rethorica van 1940. De tweede Wereldoorlog II was toen reeds begonnen.
Er ontlook een roeping in de jonge Marcel maar de omstandigheden waren moeilijk en jonge mannen werden opgeëist om in Duitsland te gaan werken.
Hij volgde voorlopig filosofie aan het Leo XIII seminarie te Leuven van 1941 tot 1943. Pas na de oorlog, in de zomer van 1945, was er mogelijkheid om eindelijk in te treden in de kartuizerij van Valsainte in Zwitserland. Er was in die tijd in de Lage Landen een gang naar deze bijzondere roeping bij de volgelingen van de H. Bruno. Hij verbleef daar als novice van 5 augustus 1945 tot 28 november 1946. Na een verlengd noviciaat bleek zijn constitutie niet van die aard om te kunnen volharden.

Eens terug in België vroeg hij om in te treden in de norbertijnenabdij van Tongerlo. Marcel was 26 jaar oud als hij werd ingekleed met het witte ordeshabijt op 15 september 1947 door prelaat Emiel Stalmans. Hij ontving de naam Giselbertus, naar de stichter van Tongerlo’s abdij. Aangezien hij reeds filosofie had gestudeerd, kon hij onmiddellijk aanvangen met zijn theologische opleiding. Op 15 september 1949 verbond hij zich door geloften met de canonie van Onze-Lieve-Vrouw van Tongerlo. Met dispensatie van 3 maanden legde hij zijn plechtige geloften af op 10 juli 1952. Dan ging het heel snel. Daags daarna werd hij subdiaken gewijd en een maand later op 3 augustus 1952 wordt hij diaken gewijd door Mgr. Jozef Brems in de abdij van Averbode. Een week later op 10 augustus legde mgr. Camillus Valentinus Stappers hem de handen op voor de priesterwijding.
Prelaat Emiel Stalmans benoemde hem tot lector in de theologie in juni 1953 en tevens novicenmeester van de broeders en socius van de broedermeester. In 1957 benoemde prelaat Joost Boel hem tot lector filosofie.

Na 7 jaar als onderpastoor te hebben gewerkt in Oevel, werd hij op 2 september 1966 benoemd tot pastoor van Voorkapel. Hij was er pastoor op zijn eigen wijze en nam ontslag op 1 december 1984. Dan wenkte
  hem de charismatische beweging en was hij een paar jaar werkzaam in Nederland.

In de zomer van 1986 werd hij terug binnenheer in de abdij van Tongerlo.
Hij bewaarde van alles wat in zijn levenswijze: een beetje kartuizer, een beetje pastoor, een beetje filosoof, een beetje mysticus, een beetje van Geel en…helemaal norbertijn van Tongerlo.
Hij beloofde ons altijd dat hij 120 jaar zou worden. Na vele goede jaren begon de hoge leeftijd te wegen. Hij verbleef meer en meer op zijn kamer en leefde verstild verder in ons midden. Op 10 juni 2014 nam hij zijn intrek in het Sint-Jansrustoord van de Broeders van Liefde in Zelzate bij andere confraters van Tongerlo.
Dit jaar werd hij 95 jaar en weer vielen het feest van Sint-Dimpna en Pinksteren samen en was hij de oudste confrater van onze canonie.
Wij vierden voor hem de uitvaartliturgie in zijn abdijkerk van Tongerlo op 19 augustus en droegen hem ten grave op het abdijkerkhof.

Maandag 1 augustus 2016

Van zondag 17 juli tot maandag 1 augustus nam cfr. Benedict deel aan de Werledjongerendagen te Krakau. Hij sloot aan bij de groep van IJD Antwerpen en volgede het hele programma met hen mee. Het was een gelegenheid om weer met heel wat jongeren van ons bisdom het geloof te delen te beleven en uit te dragen.

 

2016_08_wjd-krakau-121-lr     2016_08_wjd-krakau-128-lr
2016_08_wjd-krakau-100-lr     2016_08_wjd-krakau-105-lr
2016_08_wjd-krakau-106-lr     2016_08_wjd-krakau-113-lr
2016_08_wjd-krakau-117-lr     2016_08_wjd-krakau-125-lr
2016_08_wjd-krakau-133-lr                   2016_08_wjd-krakau-139-lr

2016_08_wjd-krakau-142-lr     2016_08_wjd-krakau-148-lr
2016_08_wjd-krakau-138-lr     2016_08_wjd-krakau-163-lr
2016_08_wjd-krakau-118-lr     2016_08_wjd-krakau-101-lr
2016_08_wjd-krakau-153-lr     2016_08_wjd-krakau-156-lr
2016_08_wjd-krakau-141-lr     2016_08_wjd-krakau-152-lr

Woensdag 27 juli 2016

abdij-2015-54bOnze eeuwenoude lindedreef krijgt internationale belangstelling en was onderwerp van gesprek op de jaarlijkse Ancient Tree Forum in het Verenigd Koninkrijk. Dhr. Koen Smets, erfgoedonderzoeker bij het Agentschap Onroerend Erfgoed sprak er over de Vlaamse erfgoedlindes en presenteerde daarbij zijn onderzoek naar onze lindedreef uit 1676.
Voor meer info: klik hier.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag 21 mei 2016

Gazet van Antwerpen selecteerde voor haar abonnees de mooiste fietsroutes uit de Kempen. Erika Van Tielen pompt hier haar banden op voor de route ‘Prinsheerlijk fietsen in De Merode’. In deze route worden de abdijen van Tongerlo en Averbode aangedaan. Een introductiefilmpj emet supprior Gabriël in de glansrol kan via deze link bekeken worden.

Maandag 16 mei 2016

Het wordt tijd dat onze jonge slechtvalken (die intussen al flink gegroeid zijn) ook geringd en gewogen worden. Ze kregen ook een naam: Louise (980 gr) en Marie (865 gr).
Zo heeft onze abdij nu ook twee vrouwelijke bewoners!
2016_04_slechtvalken (112) LR
2016_04_slechtvalken (116) LR
2016_04_slechtvalken (117) LR
2016_04_slechtvalken (113) LR